ზვიად გამსახურდია

აპრილი 16, 2011

Президент Республики Грузия Звиад Гамсахурдиа – Открытое письмо Эдуарду Шеварднадзе

 

  “უსამართლო ძლიერებას საუკუნო არ აქვს ძალი

უძლეველი საბოლოოდ არის მხოლოდ სამართალი“

აკაკი წერეთელი

усамартло дзлиеребас саукуно ар аквс дзали

уздлевели саболоод арис мхолод самартали.

(Несправедливая сила  властвует не вечно,  

а справедливость все равно в итоге побеждает)

Акакий Церетели

Я решил обратиться к вам письменно, так как многое в наших отношениях нуждается в определенности, как для грузинского народа, так  и для всего мира. Это письмо не ставит своей целью ваше оскорбление как личности, оно только отражает объективную реальность.

Я считаю, то, что происходило в Грузии во время вашего правления в советский период, в несколько измененном виде продолжается и сейчас и отражает отношения между Грузией и имперским Центром, который поручил вам функцию жандарма Грузии. Поэтому я хотел бы вам напомнить все  в мельчайших деталях и ознакомить вас с моими выводами. Готов так же выслушать ваши контраргументы. Выводы  же пусть народ и общество сделают сами.

Не смотря на то, что  я с вами познакомился еще в 60-х годах, первая наша деловая встреча произошла в 1970 году. В то время вы были министром внутренних дел Грузии и представляли себя как друга и доброжелателя моего отца, Константина Гамсахурдиа.

Поэтому я позволил себе придти к вам и обратиться за помощью, когда перед Новым годом мой отец получил анонимное письмо от «русских и армянских нацистов», в котором моему отцу и даже всему грузинскому народу угрожали физическим уничтожением. Письмо было написано угловатыми грузинскими буквами. В этом письме были написано, что грузинская нация стоит на пути вырождения и уничтожения, что Восточная Грузия должна перейти к Армении и Азербайджану, а Западная Грузия к России. Константин Гамсахурдиа как народный деятель был преградой на пути у этих «нацистов» и поэтому ему угрожали смертью. В письме была даже такая фраза: «Ждем той минуты, когда начнем проливать грузинскую кровь. Уничтожение начнем  с молодежи».

Я долго пытался добиться встречи с вами, но все безрезультатно. Ваша приемная не отвечала. То у вас было важное совещание, то вы в район уехали. Похоже, что вы уже знали, по какому вопросу я хотел обратиться. В конце концов, я связался с вами через аппарат Союза писателей, и вы меня приняли. Вы прочитали письмо, выразили свое возмущение и поручили расследовать это дело одному из следователей МВД. К тому же сказали, что бы я обратился к вам дней через десять. В то же время у меня вызвало изумление то, что присутствовать при нашем разговоре вы позвали бывшего главу отдела расследований милиции города (фамилию намеренно не называю), который чуть не лишил жизни меня и Мераба Костава в 1959 году, когда мы сидели в следственном изоляторе, руками убийц-рецидивистов. Вот такой символический «ответ» вы дали мне на мое законное требование провести расследование и выявить авторов анонимного письма. Таким образом, вы, похоже, выразили свою позицию. Ясно, что вы ничего не расследовали и вообще «замяли» это дело. Многие из  угроз тех «нацистов» постепенно стали реальностью в последующие годы и, особенно в последний год во время кровавых событий произошедших в Грузии. Но об этом мы поговорим ниже, но сейчас вернемся к нашим взаимоотношениям.

Во времена  коррупции и безнаказанности  при Мжаванадзе, общество искало выход из сложившейся ситуации. Вы заявляли, что будете бороться против зла принципиально и честно, поможете грузинской культуре, покончите с торжеством мафии (естественно, что о независимости Грузии и полной свободе в то время никто и не мечтал). Поэтому многие приветствовали ваш приход  во власть в 1972 году.  И я тоже надеялся, не смотря на то, что был диссидентом и был врагом советской системы. Впрочем, сейчас вижу, что это было от молодости и неопытности, и я просто не до конца понимал, что такое коммунистическая демагогия. Разве трудно было увидеть, что знамя борьбы с коррупцией поднял руководитель самого коррумпированного министерства, и что Политбюро всегда назначало руководителями национальных республик только особо проверенных карьеристов и коллаборационистов-русификаторов.

Оказывается, даже Мжаванадзе был по сравнению с вами «националистом», так как он (по слабости своей, а не из за патриотичности) не смог объявить войну собственному народу, его языку и культуре, его самосознанию.

Поэтому и было особо отмечено в известном постановлении Политбюро о «националистических перегибах» во время его правления. После вашего прихода во власть быстро рассеялись иллюзии, что вам якобы нужна была коммунистическая и русофильская маска для того, что бы обманывать Москву, а в это время делать что-то для спасения национального самосознания. Вы начали русификацию в таком масштабе, которой не довелось испытать нашей многострадальной Грузии даже в самые темные годы царизма. Вы изгнали грузинский язык из всех госучреждений, а русский язык сделали фактически государственным. Началась компания по борьбе с любыми проявлениями национального духа, даже дискуссии на исторические темы объявлялись «национализмом». А ваши писатели и режиссеры занялись  активной фальсификацией истории. Они объявляли присоединение Грузии к России как однозначно прогрессивное событие, учили «советскому патриотизму», пропагандировали смешанные браки.

Под знаменем «интернационализации»  началось невиданное ущемление грузинского населения и на селе и в городе с одновременным появлением привилегированного положения у негрузинского населения. Началась борьба с «вредными традициями»(!), что фактически означало борьбу с религиозными обрядами. Параллельно внедрялись коммунистические «праздники», на которых ничего кроме бездуховности и обжорства  не происходило.  Это были новые ритуалы, новой советской, коммунистической «религии».

Сегодня вас, приехавшего по приглашению криминально-террористической хунты в Грузию, часто видят в церквях  в окружении ваших партократов, где вы иногда зажигаете свечи. Наши потомки должны знать, каким было ваше настоящее отношение к грузинской церкви; как ей управлял ваш назначенец, как вы старались превратить церковь в обычный филиал КГБ, как притесняли ваши комсомольцы верующую молодежь.  Особенно во время Пасхи.  Они заводили молодежь посмевшую придти на Пасху в церковь в специально для этого открытых рядом «штабах». В этих «штабах» их терроризировали, «обрабатывали», брали на учет. После этого начинались репрессии – исключение из вузов, угрозы родителям и т.д. Вы начали переделывать церкви в театры, концертные залы. Так, например, был упразднен Шиомгвимский  монастырь в 1980 году. Вы заперли в здании монастыря его настоятеля, пожилого человека, не желавшего покидать монастырь, который из за этого чуть не умер. Наши потомки должны знать, как много служителей церкви попали под террор КГБ, как вы способствовали военным ЗакВО, которые, проводя учения рядом с нашими уникальными святынями – монастырями Давид Гареджи и Гелати постепенно уничтожали их, что так же входило в планы империи.

Всем известно как вы постепенно прибавляли в учебных программах количество часов на изучение русского языка, при этом, сокращая часы на изучение грузинского языка, как запрещали изучение истории Грузии, как собирались в 1976 году провести русификацию вузов, преподавание основных предметов на русском языке, что вызвало возмущение сознательной части нашего общества.

В это же время вы активнее всех поддержали брежневскую гигантоманию, строительство огромных ГЭС и заводов, что было фактически войной против экологии и в конечном итоге имело целью осуществить геноцид народа. Это так же ускоряло ассимиляцию грузинского народа, так как со снабжением кадрами таких больших строительств не справлялась не только маленькая Грузия, но даже такие большие республики как Казахстан и Украина.

Вы были инициатором строительства  злосчастного рокского туннеля. Результаты этого строительства мы видим сегодня, когда потеряны Шида Картли и Самачабло.

Вы согласно инструкциям Суслова делали все, что бы в Абхазии усилились сепаратистские настроения, и при необходимости был подготовлен кровавый этноконфликт.

Начатая вами компания по борьбе с негативными явлениями, показушная борьба с коррупцией, затронула только низкие и средние слои, а крупная «взяточная элита» осталась неприкасаемой.

В то время как коррумпированная мафия Хабеишвили и Мгеладзе крутила миллионы, часть которых посылалась в Политбюро, вы бросали в тюрьмы и ссылали в Сибирь

тысячи простых людей, которые  обвешивали в магазинах или совершали  другие мелкие преступления.

Как заметил один поэт, в ваше время вор, укравший верблюда, судил вора, укравшего иголку, а вы этих воров верблюдов награждали постами и привилегиями. В тюрьмах вы внедрили невиданные садистские методы. В вами специально созданном втором корпусе садисты следователи и  их агенты замучили и убили сотни людей ради вымогательства показаний и денег, покалечили судьбы тысяч семей (дело Цирекидзе-Усупяна, дело Фролова, оперное дело и др.). Сегодня многие из тех следователей-садистов работают на тех же местах – наверное, вы дадите им новую нагрузку.

Параллельно с «борьбой  «негативными явлениями» вы сами сеяли криминальную практику в производственной и хозяйственной деятельности. Завезенный по вашей инициативе в Кахетию сахар с целью фальсификации вина, нанес вред престижу грузинского виноделия. Зато подобная фальсификация и приписки помогли получить вам орден героя социалистического труда, переходящие знамена и открыли дорогу в Кремль.

В те годы моральная деградация общества особенно ускорилась по той причине, потому что вы главным условием получения должностей и поездок за границу ставили участие людей в агентурной деятельности КГБ. В результате этого значительная часть грузинской интеллигенции, молодежи и священнослужителей была втянута в агентуру КГБ. Вообще количество агентов КГБ за время вашего правления достигло рекордного числа, и этот процесс вы называли «социализацией личности». Видимо вы поставили себе цель поставить на службу этой темной организации очень большую часть общества.

Вы поставили в центре Тбилиси огромный памятник предателю Орджоникидзе, а в Озургети поставили памятник Филиппу Махарадзе – организатору убийства  Илии Чавчавадзе, всячески рекламировали коммунистические культы –  братоубийство и ренегатство. А по количеству памятников Ленину Грузия вообще опередила все республики СССР. Вы даже скрытно поддерживали культ Сталина, так как официально Сталин был осужден. Вы не раз говорили в своем кругу, что Сталин для вас является учителем, что вы не раз доказывали делом на каждом шагу. В то же время памятников в Грузии не удостоились Давид Строитель, царица Тамара, Георгий Блистательный и множество других выдающихся исторических личностей.

В СССР и во все мире вы слово «грузин» превратили в синоним казнокрада, взяточника, спекулянта, в то время как коррупция и спекуляция в других регионах империи была ничуть не меньше, чем в Грузии. Вы боролись с истинными национальными писателями и учеными, но зато возвеличили псевдо литературу «муртало-кукарачей» и «жареных мизинцев», лживую культуру и антинациональную науку.

Вы жестко преследовали не только диссидентское движение, но даже малейшее устремление к свободе, и на это  я должен особенно обратить внимание.

В 1976 году вы расстреляли грузинского патриота Владимира Жвания, борца за независимость Грузии, который устроил протестные взрывы  перед домом правительства в Тбилиси, а так же в Кутаиси и в Сухуми. В 1983 году по вашему приказу убили, замучив пытками в тбилисской психиатрической больнице журналистку Нази Шаманаури, которая разоблачала вашу мафию.

В 1983 году вы расстреляли молодых участников известного «самолетного дела», хотя в других республиках за это не присуждали смертной казни.

Вместе с ними вы расстреляли невинного священника Теодора Чихладзе, якобы он был «идейным руководителем» захвата самолета, но на самом деле за то, что он не хотел быть агентом КГБ.

Такое положение Грузии, ваши драконовские репрессии, антигрузинские и антидемократические действия вызвали протестное движение, во главе которого встали я и Мераб Костава. Какое то время мы пытались параллельно  с  подпольной деятельностью высказывать открыто свое мнение, не смотря на то, что редакции газет и журналов были закрыты для нас. Мы писали статьи, письма о грузинском языке, о памятниках культуры Грузии, о состоянии грузинской церкви. Принять нас вы всегда отказывались, а на наши заявления у вас не было никакой реакции, кроме той, что в своих выступлениях вы называли нас антисоветскими демагогами, предателями Родины (понятно, что вы имели в виду социалистическую Родину, так как в другую Родину вы никогда не верили и сейчас не верите). В итоге мы перешли полностью в подполье, завязали тесные контакты с демократическим движением в других регионах СССР, так как тогда наша борьба имела одни общие цели.

За этим последовало преследование нас со стороны  КГБ – вызовы, обыски,  задержания. Потом  против нас развязалась компания в прессе и на телевидении, и в 1977 году нас арестовали. Застенки КГБ для нас на ваш взгляд были недостаточны, и вы нас отправили в психушку: меня в Москву в «институт» палачей-психиатров имени Сербского, а Мераба Костава в Тбилиси, в  психиатрическое отделение ортачальской тюрьмы. Вы хотели объявить нас сумасшедшими за то, что мы говорили правду и разоблачали ваш драконовский режим.

Нас спасло только осуждение советской карательной психиатрии на всемирном конгрессе психиатров в Гонолулу, а так же протест французских психиатров. Иначе нас бы уничтожили в итоге в днепропетровской психиатрической тюрьме.

Во время моего заключения в КГБ меня шантажировали, угрожали объявить меня американским шпионом, осудить как предателя Родины, угрожали уничтожением членов моей семьи, расстрелом ожидаемых молодежных демонстраций. А во время заключения в Москве эмисары Суслова угрожали отсоединить от Грузии Абхазию в том случае, если я не прекращу свою деятельность и не покаюсь в содеянном. Мою супругу, мать грудного ребенка, находящуюся в декретном отпуске вы уволили с работы, чего не делали даже Гитлер и Сталин. Сегодня ваши агенты искажают суть моего «покаяния», используют его для моей дискредитации, как будто они не знали реальной ситуации. Поэтому я считаю нужным еще раз разъяснить мое тактическое отступление на суде в 1978 году.

После нашего ареста национально-освободительному движению угрожало уничтожение. На свободе не осталось ни одного, кто мог бы быть мостом для связи с западными странами. Не осталось серьезных организаторов самиздата и подпольных организаций. В итоге я и Мераб Костава договорились, что я «покаюсь» за некоторые свои действия, выйду из тюрьмы и продолжу свою деятельность. Сохраню самиздат, сохраню информационный мост с Западом. А Мераб Костава взял на себя ношу и  сам решил остаться в тюрьме, но сделал письменное заявление, что мое «покаяние» было продиктовано только интересами нашего общего дела. Я вынес это заявление из тюрьмы, но не публиковал его, так как не хотел нанести вреда своему другу, который оставался в тюрьме. После освобождения он сам опубликовал его в 1987 году в пятом номере московского журнала «Гласность» (редактор Григорян). Такого же содержания письмо он в том же году из ксанской колонии послал Елене Боннэр, что бы она передала  его Сахарову, который был в ссылке.

Но  поразительно! Сегодня вы и ваши подельники называете мое тактическое отступление предательством, как будто вы обладаете моральным авторитетом больше чем Мераб Костава и вообще являетесь лидерами национально-освободительной борьбы!

Но вас по совсем другим причинам так беспокоит мое «покаяние». Дело в том, что если бы не случилось моего «покаяние» и выхода из тюрьмы, не случилось бы такого подъема национально-освободительного движения, не было бы 9 апреля, и не было бы конца власти империи 28 октября 1990 года, в виде демократических выборов. Поэтому вы никак не можете успокоиться, вспоминая мое «покаяние» и у вас до сих от злости  сводит челюсти.

После меня выселили в ногайскую полупустыню, где грузинские пастухи спасли меня от гибели от холода и голода. Когда же я вернулся в Грузию ваши подельники распространили обо мне грязные сплетни, якобы я был ваш агент, во что часть общества поверила. Эту ложь часто повторяли Чантурия и другие предатели пока сами не проявили себя как ваши агенты. К тому же общество увидело, что снова только я был тем человеком, который информировал мировую общественность о событиях в Грузии, продолжал выпускать самиздат, устраивать акции протеста вместе со своими молодыми товарищами. Вскоре вы смогли и эту молодежь оторвать от меня и из некоторых даже сделали моих врагов с помощью адской машины КГБ. Кроме того, все видели, что самым большим преследованиям подвергался именно я, но арестовывать повторно вы меня пока не посмели, так как за границей мое имя уже стало достаточно известным.

Да, но вы и ваши подельники скажете, что я говорю о Шеварднадзе в прошлом, но сегодня он уже не тот, кем был. Шеварднадзе стал демократом. Он же один из авторов «перестройки», кроме того, он признал свои прошлые ошибки, вышел из компартии. Не надо вспоминать его прошлого, говорите о его настоящем. Теперь он добрый и порядочный.

Давайте рассмотрим вашу деятельность после «перестройки». Действительно вы и Горбачев были вынуждены по разным причинам начать некоторую либерализацию, но не смотря на освобождение политзаключенных и реабилитацию русских диссидентов, продолжалось преследование грузинских диссидентов и попытки их изоляции от общества. Против меня в советской прессе продолжалась компания вплоть до 1989 года, но и это не остановило рост освободительного движения в Грузии, кульминацией которого было 9 апреля, когда вы и Горбачев в последний раз попытались уничтожить освободительное движение грубой военной силой. Характерно то, что вас одного из авторов карательной операции, прислали в Грузию отменить комендантский час (впрочем, сегодня после путча устроенного Москвой вы объявили комендантский час, конца которому пока не видно и отменять который вы не собираетесь).

В Грузии в 1990 году победила демократия, были проведены первые на территории СССР свободные многопартийные выборы, которые для вас и ваших партийных соратников закончились полным  крахом. С тех пор вы заложили в вашем сердце жажду реванша и сделали все для того, что бы уничтожить это достижение народа, и вы достигли таки этого при активной помощи имперских сил.

Для вида вы даже поздравили меня по телевидению с победой на выборах, но, на сколько искренним было это поздравление показали последующие события. В Москве вы создали штаб, в котором объединили всех сбежавших из Грузии ренегатов-партократов и начали беспрецедентную информационную кампанию по всему миру против новых властей Грузии и лично против меня.  Вместе с подкупленными вами бывшими диссидентами и предателями национально-освободительного движения вы доказывали всему миру, что в Грузии установился тоталитарный режим, фашистская диктатура, которую надо обязательно свергнуть.

О какой диктатуре можно говорить, когда издавалось до 20 оппозиционных газет, по телевидению запрещалось только призывать к силовому свержению власти, свободно существовали даже незаконные вооруженные формирования и партии. Мы арестовали только тех людей, которые совершали конкретные криминальные преступления, занимались бандитизмом, перекрытием улиц баррикадами, совершили попытку захвата телевидения.

Вы использовали образовавшийся между советской империей и Западом альянс ради уничтожения своей же страны, для ускорения ее «ливанизации», для подготовки кровавого путча и переворота. С вашей подачи против нас начала работать огромная пропагандистская машина Кремля, против которой наши информационные возможности оказались бессильными. Параллельно Кремль усиливал созданную им в Грузии вооруженную «оппозицию» и союзные им криминальные банды, которые вооружал с удивительной интенсивностью. И когда мы заставили работать закон, то вы начали кричать о политических репрессиях. В то же время вы и Горбачев всячески поддерживали осетинских сепаратистов, что позволяло обострять конфликт в Шида Картли и было лучшим поводом для ввода войск и  очередной  аннексии Грузии.

Вы все время натягивали на себя маску и делали вид, что не имеете никакого отношения к этим событиям. Вы даже пальцем не пошевелили для того, что бы оградить Грузию от этой опасности.  Напомню вам только один телефонный разговор, который был между нами летом 1991 года, когда Горбачев решил ввести чрезвычайное положение на всей территории Шида Картли, что означало бы вновь оккупацию Грузии. Тогда я все еще надеялся, что вы сжалитесь над своей страной, и мы получим от вас хотя бы правильную информацию об этой ужасной угрозе. Когда я связался с вами по телефону, вы сказали, что мне следовало бы позвонить Горбачеву и попросить его отменить решение о чрезвычайном положении. А это означало, что Горбачев бы потребовал взамен подписания нового союзного договора, поэтому естественно я не позвонил ему. Потом я попросил вас помочь Грузии в выходе из СССР, к тому же я вам напомнил, что у вас кроме Родины ничего не остается и пора бы подумать о ее будущем. «Оставьте меня в покое. Я простой пенсионер и не надо требовать у меня того, чего я не могу сделать» – таков был ваш ответ. Я спросил так же вас, отдали ли вы свой голос за независимость Грузии на референдуме 31 марта 1990 года, на что вы ответили мне молчанием. А сейчас уже всем известно, что вы приняли участие только в одном, так называемом союзном референдуме – 17 марта и дали свой голос за сохранение СССР, а 31 марта о Грузии и ее независимости даже не вспомнили.

Но все-таки ваше самое большое преступление это подготовка и осуществление криминальной революции в Грузии, прецедента, подобного которому еще не было в истории.

Вы, будучи, когда-то  вроде бы борцом с преступностью связались с преступным миром и с его помощью устроили переворот в Грузии. Представитель преступного мира Джаба Иоселиани со своим «мхедриони» и Тенгиз Китовани со своей криминальной «гвардией», которая изменила законной власти,  до сих пор являются вашей опорой. Созданная вами криминальная хунта при помощи войск ЗакВО совершила в Грузии то же, что делали  орды Мурвана Глухого, Джалаледина, Темурленга, шах Аббаса и Ага Махмада. В хунту вместе с криминалами вошли мафиозные партократы и представители  привилегированной вами коммунистической интеллигенции. Той самой интеллигенции, на которую вы сегодня опираетесь, и с помощью которой вы собираетесь «строить» будущее.

Под диктатом выпущенных по вашей «амнистии» из тюрем и колоний четырех  тысяч криминалов находится сегодня вся милиция и прокуратура, все правоохранительные органы, которые способствуют им в совершении новых преступлений.

По вашему поручению и поручению этих криминалов прокуратура сочиняет «дела» против меня, а против настоящих бандитов дела прекращены и даже объявлена их полная реабилитация.

Из заключения выпустили кровного врага грузинского народа Т. Кулумбегова, что вызвало новую волну сепаратистско-террористического движения в так называемой Южной Осетии и что оторвало от Грузии Шида Картли.

Ваша хунта с первого же дня разгоняла и разгоняет мирные протестные митинги и демонстрации. В Грузии, в январе-феврале криминалы из «мхедриони» и «гвардии» убили и ранили сотни демонстрантов, и позже министерству здравоохранения было запрещено называть фамилии погибших. Но помните, что эти фамилии все равно всем известны и рано или поздно с вас всех потребуют ответа за это.

Ваша хунта устроила в Грузии братоубийственную войну, и что самое страшное довела вражду между различными уголками Грузии до невиданных размеров. Для «похода» на Поти, Сенаки и Зугдиди вы посылаете гурийцев, имеретинцев и кахетинцев, как будто завоевываете чужую страну, грабите население. А когда население Зугдиди освободило город от банд «мхедриони»  и «гвардии» и даже взяло в плен многих из них, в отместку за это в Тбилиси сожгли дом-музей Константина Гамсахурдиа, как будто он является только достоянием одной  Мегрелии.  Когда жительницы Зугдиди, пятьдесят матерей с портретами убитых сыновей  вышли на демонстрацию ваши «вооруженные силы»  зверски разогнали их, жестоко избили, а портреты сыновей рвали, одевая им на голову.

Вот подтверждение вашего «гуманизма», «патриотизма» и  «демократии».

Сегодня через московские СМИ идет ваше рекламирование как политика, который сыграл решающую роль в позитивных процессах произошедших в мире. Ваши заявления, что вы начали перестройку, освободили Восточную Европу и страны Балтии, объединили Германию, являются слишком завышенной оценкой вашей личной роли.

Это в первую очередь заслуга Рональда Рейгана, СОИ, и вообще западной политики по отношению к СССР, а так же заслуга и победа диссидентского движения в СССР.  Именно это все заставило пойти Горбачева на большие уступки. Вы и Горбачев фактически только сдались перед силой и подписались под своей капитуляцией, что не говорит о какой либо дипломатической победе.

Смешно сегодня слушать, когда вы заявляете, что это все вы сделали для того, что бы Грузия получила независимость. Если бы вы хотели независимости Грузии, то будучи министром иностранных дел,  вы бы не боролись  так самоотверженно ради сохранения СССР, не вернулись бы по своей воле снова на пост министра иностранных дел и не заявляли бы что необходимо спасать Родину (т.е. СССР). Если бы вы были сторонником независимости Грузии, то приняли бы участие в референдуме 31 марта 1990 года. А так же за время своих дипломатических визитов хоть бы раз сказали, что являетесь грузином и что Грузия, оккупированная страна и борется за независимость, но вы никогда не считали себя за грузина, так как всегда были «гомо советикусом», что вы сами признали в интервью газете «Кариере де ла сера».

Смешно так же утверждать, что кредит в 10 миллионов марок,  привезенный вашим другом Геншером, пойдет на «усиление демократических институтов», как заявил ваш союзник останкинский дезинформцентр. Всем известно, какие это «институты» – «мхедриони» и «гвардия», «Военный Совет» или хунта, которые огнем и мечом уничтожают демократию в Грузии, грабят население, что превратило Грузию в одну из самых отсталых в экономическом смысле стран, в которой люди уже умирают от голода. Что касается признания многими странами незаконного режима, то это результат искусства вашей демагогии и дезинформации, и поддержки вас империей.

Но запомните: сначала собственный народ должен вас признать, иначе грош цена признанию вас иностранными государствами. Примечательно, что те страны, которые признали законные власти до переворота, не собираются признавать ваш незаконный режим, а грузинский народ вас не признает вообще никогда.

Всем известно, что сегодня в Грузии благодаря вам произошла практически легализация наркобизнеса. Наркомания стала открытой почти официальной практикой, так как ваша опора, «мхедриони» и «гвардия» почти полностью состоят из наркоманов.

Каждому из них каждый день нужны тысячи рублей на наркотики, в результате чего грабится население Грузии, угоняются тысячи автомобилей, и продаются за пределами страны совершенно легально.  Так разграбили Тбилиси, Кутаиси, Зугдиди, Поти, Сенаки и другие города. Сейчас же после ограбления грузинского населения, принялись за грабеж негрузинского населения, что создает угрозу новых этноконфликтов.

Даба Казбеги, Родина нашего великого писателя Александра Казбеги превращена в центр наркобизнеса, во второй Гонконг, мост наркобизнеса между Азией и Европой.

В связи с этим всем расхищается государственная казна и невозможно выдавать пенсии, зарплаты, гонорары. Хотя путчисты все равно получают премии за свои кровавые преступления как «борцы за демократию». Вот достижения вашей «демократии».

Вы видите, что только  с помощью «мхедриони» и «гвардии» вы не в состоянии подчинить себе народ и поэтому включили в военные операции оккупационные войска СНГ, которые сегодня вместе с войсками хунты расположились у села Рухи и готовы ворваться в Абхазию, что бы развязать там новый этноконфликт.

23 марта на станции Самтредиа из эшелона выгрузили вашу «гвардию» и «ее бронетехнику», полную русскими солдатами, которые отправились в сторону Цхенисцкали для проведения карательной операции. Вертолеты СНГ кружат над Цаленджихой и расстреливают всех кого считают подозрительным. Ими уничтожен прекрасный курорт Скури. Так что вы начинаете  в Грузии новую афганскую войну, и не думайте, что мир ослеп и не видит этого.

Параллельно с формированием «демократических  институтов» вы хотите устроить в Грузии террор подобный тому, что был в 1937 году. Продолжаются аресты, фальсификации и подлог, что является вашим почерком.

По ложным обвинениям арестованы глава бюджетного комитета парламента Тариэл Гелантия,(раненный 6 пулями и умирающий в тюрьме), министр финансов Гурам Апсандзе, глава комитета по этике парламента Бидзина Дангадзе и депутат Вахтанг Читава. Долго пытали в тюрьме депутата от Кутаиси Фируза Диаконидзе, члена хельсинкского союза.

Сейчас вы ввели новый метод разгона митингов – забивание людей до смерти и ранения ножами. Ваши криминалы особенно бесчеловечно ведут себя с женщинами и пожилыми людьми. Скоро, наверное, весь женский род  будет объявлен вами врагом из за их непримиримости.

Вы автор, «перестройки» и «гласности» уничтожили в Грузии всякую гласность, оказываете жесточайшее давление на прессу и телевидение, запрещаете любые свободные издания. У главного редактора единственной оставшейся независимой газеты «Иберия-спектр» Ираклия Гоциридзе вы убили сына, замечательного художника Георгия Гоциридзе и теперь угрожаете уничтожением другого его сына.

30 марта этого года, когда по московскому телевидению должны были передать мое интервью, вы вообще отключили в Грузии первый московский канал. Вот это и есть ваша демократия и гласность? Почему вы не показываете по телевидению все, что происходит в Грузии за последние четыре месяца? Почему не показываете разрушенный и сожженный вашими орудиями и ракетами Тбилиси, расстрел мирных демонстраций, карательные операции в Западной Грузии, грабежи населения?

Почему не даете слово своим оппонентам или вы думаете, что таким путем сможете скрыть правду?

Сейчас посмотрим, что представляет собой ваша «деятельность» с правовой точки зрения. Ваш приезд в Грузию это узурпация власти. Созданный вами по подобию ЦК незаконный орган, так называемый Госсовет и назначение себя же на пост его главы является нарушением всяких норм международного права, так как у Грузии есть законная власть, избранная народом. Вы же никем не избирались, и никто вас не назначал на эту должность.  Вы заявляете, что в ближайшее время в Грузии состоятся свободные и демократические выборы по стандартам, принятым во всем мире. Такие выборы в Грузии уже состоялись 28 октября 1990 года. У Грузии есть законный президент и парламент, без которого никто не имеет права назначать новые выборы. Так что ваши «выборы» будут фальшивыми незаконными, а ваш новый закон о выборах не будет иметь никакой юридической силы.

Такие «выборы» народ встретит бойкотом, так как он уже высказал свою волю. Кроме того, в таких условиях, когда вся Грузия находится в чрезвычайном положении, введен комендантский час, ни о каких выборах даже думать нельзя особенно по принятым в мире стандартам. Назначенные узурпатором «выборы» в условиях чрезвычайного положения не могут соответствовать никаким мировым стандартам.

Ваша хунта объявила о восстановлении Конституции 1921 года, которой якобы вы руководствуетесь в своей политике. Если бы вы понимали, что означает восстановление этой Конституции, то в тот же день ушли бы из власти и объявили о своей самоликвидации, так как согласно Конституции демократической республики Грузия страной должна управлять избранная власть, а не незаконная криминальная хунта.

Сейчас посмотрим, как вы понимаете сегодняшние российско-грузинские отношения.

Как я отмечал, у вас имеется большая претензия на то, что вы всю свою жизнь боролись за независимость Грузии. Не знаю как с независимостью, но все свои силы вы всегда тратили на сохранение целостности советской империи, но на данном этапе, когда колосс уже развалился и рухнул, вы боретесь за сохранение умирающей  российской империи, развал которой так же неизбежен, как это происходит со всеми империями.

Вы всячески стараетесь вновь превратить Грузию в колонию России. Почему нынешняя Россия не признает независимость Грузии и не устанавливает с ней дипломатических отношений? Потому, что Грузия объявила о независимости и не хочет больше быть российской колонией и военным плацдармом. Поэтому Россия считает, что Грузия должна признать Абхазию и Самачабло частями российской федерации. «Вы уйдете, но только без Абхазии и Южной Осетии» говорил нам Горбачев и его правительство. Политика нынешней России не сильно отличается от политики СССР.

Вы объявляете, что российско-грузинские отношения больше чем дипломатические. Отношений «больше» чем дипломатические в международной практике не существует и такого понятия международное право не знает. Что же имели в виду под этими отношениями? Уж не колониальное ли рабство? Но помните, что российская империя все равно обречена, так же как ваши попытки установить в Грузии русофильский тоталитарный режим. Грузия 9 апреля  1991 года объявила о своей независимости и останется верной своему выбору (кстати, в этом году эту дату в Грузии даже не отметили).  Исходя из этого особенный цинизм и наглость с вашей стороны, сидеть под трехцветным флагом и на фоне портрета Мераба Костава. Под тем флагом, за верность которому вы столько людей отправили в тюрьмы и на фоне портрета того Мераба Костава, которого вы 10 лет пытали в ГУЛАГе, и которому ваши агенты укоротили жизнь.

Сейчас посмотрим, как совпадают ваши слова с делами в отношении к оккупационным войскам. Вы объявили, что между Россией и Грузией должны состоятся переговоры о выводе войск и что Грузия никогда не станет членом СНГ. Но в то же время когда все члены этого содружества убирают со своих территорий оккупационные части или подчиняют их своей юрисдикции, вы день ото дня увеличиваете их количество на территории Грузии. Выяснилось, что вы в первый же день своего приезда  позвонили в Москву и попросили оставить эти войска, что по своей беспечности объявил по московскому телевидению ваш друг «демократ» Г. Попов. С разрешения вашей хунты   в Грузию ввели выведенный из Карабаха 366-й мотострелковый полк. Сейчас как похоже, согласно сделки с Геншером вы собираетесь строить квартиры для демобилизованных из Германии офицеров. Естественно, что тот, кто не обладает поддержкой своего народа, ищет опору в оккупационных войсках. Это было всегда в нашей истории полной испытаний, так было в «советский» период и так будет до тех пор, пока в Грузии будут войска СНГ, т.е. российские оккупационные армии в лице вашей хунты.

Не могу не вспомнить ужасное положение молодежи, обусловленное тем, что вы и ваши «красные профессора» внедряли среди молодежи  криминальную и наркотическую героику. Волчьи правила «воров в законе». Вы отвернули молодежь от книг и приучили их к наркотикам, оружию, к грабежам и разбоям. Позже многих из них вы превратили в маленьких монстров в составе «армии» вашего режима. Они сейчас без жалости расстреливают мирные митинги, по-зверски расправляются с взрослыми и малыми, с женщинами и детьми просто за желание говорить правду.

Но помните, что правду никакая тюрьма, никакая пуля и никакой костер  не одолеет. У нас есть и хорошая молодежь, которая заставит вас ответить. Как говорил великий Акакий Церетели – «Несправедливая сила  властвует не вечно

Справедливость все равно побеждает».

Сейчас я хочу вам задать главный вопрос: кто вас направил против нас? Кто вас пригласил в Грузию? Где те трудящиеся, та молодежь, которая якобы вам в Москве не давала покоя и забрасывала вас заявлениями и петициями – быстрее приезжайте в Грузию и спасайте нас? Где эти документы? Но у лжи короткие ноги. Всем понятно, что в Грузию вас пригласил только один человек – криминал и рецидивист Джаба Иоселиани, у которого руки замазаны в крови собственного народа. Да это его эмиссары привезли вас в Тбилиси, и в аэропорту вас встречала небольшая группа предателей и криминалов.  В то же время грузинский народ прозвал вас иудой и скандирование этого имени не прекратится в Грузии, пока вы ступаете по нашей земле.

Почему вы боитесь правды, почему не отвечаете на вопросы студентов и журналистов, которые опубликованы в газетах? Почему не принимаете журналистов? Может вы думаете, что сейчас средние века, и что ваши темные делишки навсегда останутся неизвестными? Будьте уверены, очень скоро на Западе поймут, кому они создали имидж демократа и чьими  руками пытаются строить свою политику на Кавказе.

Вы же обязательно потерпите поражение в объявленной собственному народу войне, так же как потерпели поражение Наджибула и Бабрак Кармаль.  Такое же поражение вы испытаете в войне с кавказскими народами, которую планируете вместе с имперскими силами.

Таким образом, ваше «перевоплощение в демократа» является просто сменой фасада. По сути своей вы остались тем же кем были, сторонником тоталитаризма, государственного терроризма, душой коммунистом, что подтверждается вашей сегодняшней деятельностью в Грузии, где вы возродили партократию, репрессии , тоталитарный режим.

Вспоминаются известные слова Канта: «Поскребите немецкого философа, и вы найдете в нем теолога». Я бы перефразировал эту мысль с учетом нашей реальности так: Поскребите любого автора «перестройки» и вы найдете в нем коммуниста-партократа».

Как нам поверить в ваше перевоплощение, когда вы вместо того что бы покаяться перед своим народом за свои тяжкие преступления, вновь добавляете к старым грехам все новые и новые?

Вас прислала империя для осуществления своих планов, это знает каждый в Грузии, и поэтому народ встретил вас так враждебно.

Грузинский народ не Политбюро, что бы можно было его купить марками и долларами.

Теперь давайте вернемся к тому анонимному письму, о котором я упомянул в начале моего письма. Сейчас я убеждаюсь, что это не было анонимным  письмом русских и армянских «нацистов». Это было письмо созданное агентами КГБ и вами, где было коротко изложен план по уничтожению Грузии. Многое из этого плана уже осуществлено. Начался геноцид грузинского народа, началось разрушение территориальной целостности Грузии, но в то же время одна империя распалась, а на очереди вторая. Так что вашим надеждам не суждено осуществиться.

Грузинский народ уже проснулся и с этого момента его никто не заставит накинуть на себя рабское ярмо. Империя погибнет, а Грузия будет существовать вечно.

Исходя из всего вышеизложенного, я вас обвиняю:

1.В систематическом преследовании национально-освободительного движения Грузии и подавлении его жесточайшими методами, в дискредитации его внутри и вне страны. В преследовании грузинских патриотов и защитников прав человека, расстреле грузинского патриота В. Жвания, в расстреле молодежи по «самолетному делу», а так же

в расстреле по ложному обвинению невинного священника Теодора Чихладзе, в убийстве журналистки Нази Шаманаури в 1983 году в тбилисской психиатрической больнице.

2.В подготовке международного заговора против законного правительства Грузии, беспрецедентной компании лжи, организованной в мировом масштабе.

3.В дезинформации и дезориентации западных стран в отношении процессов идущих в Грузии.

4.В проведении кровавой криминальной революции и военном перевороте, в создании незаконной, преступной хунты, в узурпации власти, в разрушении и сожжении центра Тбилиси.

5.В создании в Грузии клептократии вместо демократии, в подчинение правоохранительных органов криминальным структурам. И передаче им власти.

6.В уничтожении результатов достигнутых на демократических выборах 30 октября 1990 года и 26 мая 1991 года, в преследовании законного парламента и президента.

7.В незаконном допущении для российских оккупационных войск оставаться на территории Грузии, в снятии с них оккупационного статуса, в воде в Грузию дополнительных войск в лице 366-го мотострелкового полка из Карабаха и  уволенных из Германии военнослужащих, для которых намечается строительство жилья на нашей территории.

8. В восстановление коммуно-партократической мафии в Грузии.

9. В  агентстве у имперского КГБ и в верной службе ему.

10. Вовлечение в агентурную сеть КГБ значительного населения Грузии.

11. В государственном терроризме, в расправе над мирными демонстрантами в январе-феврале 1992 года руками ваших криминалов.

12.В карательных походах против Западной Грузии, в геноциде и грабеже населения, в провоцировании регионального сепаратизма и межнациональной вражды.

13.В легализации и поощрении наркобизнеса и наркомании в Грузии, в превращении значительной части тбилисской молодежи в наркоманов и бандитов.

14. В преследовании лично меня и моей семьи, даже малолетних детей на протяжении 20 лет.

15.В сожжении и разграблении дома-музея Константина Гамсахурдиа.

16. В массовых репрессиях сторонников законной власти.

17. В попытке заключения тайного договора с Германией за счет интересов Грузии.

18. В геноциде грузинского народа по указанию имперского центра.

19.В измене Родине.

После всего вышесказанного, я требую от вас немедленного письменного ответа и объяснений. Вызываю вас на теледебаты (как бывшего министра иностранных дел СССР, а не как главу Госсовета) на вашем любимом московском телевидении, которое на каждом шагу проявляет свои симпатии к вам. Теледебаты будут в виде телемоста.

Готов взять обратно свои заявления, если будет доказана хоть малейшая ложь в моих словах.

Открытое письмо к вам уже было почти завершено, как мне в руки попало ваше интервью журналу «Шпигель», из которого выясняется, что кроме всего прочего вы еще и неуч. В частности, вы, будучи таким большим «экспертом» в немецких делах к изумлению немецкого корреспондента заявили, что оказывается Гитлер, был тоже демократически избранным, так же как Гамсахурдиа. Корреспондент вежливо заметил вам, что это не соответствует действительности, но на другой странице он поставил в кавычки это ваше «открытие» и высмеял вас. (Шпигель, 14 апреля, 1992 год). Не знаю, какая оценка у вас была в школе по истории, но сегодня не знать такие вещи не простительно даже ученикам средней школы. Известно, что Гитлера назначил рейхсканцлером Германии президент Гинденбург, точно так же как вас в свое время Брежнев назначил первым секретарем компартии  Грузии. В этом ваше духовное родство, но только партия Гитлера не смогла получить большинство в рейхстаге так же как ваша партия на выборах в парламент Грузии 28 октября 1990 года. Позже Гитлер так же как вы в Грузии, узурпировал власть в Германии.  Так что аналогии надо искать совсем в другом месте. Вообще советую вам чаще заглядывать в популярные книги и энциклопедии, перед тем как давать интервью мирового масштаба.

Президент республики Грузия Звиад Гамсахурдиа.

19 апреля 1992 года.

Advertisements

თებერვალი 10, 2011

ზვიად გამსახურდიას სიტყვა მერაბ კოსტავას დასაფლავებაზე

აგვისტო 3, 2010

სტენოგრაფული ანგარიში საქართველოს მწერალთა კავშირის პრეზიდიუმის სხდომისა, 1977 წლის 1 აპრილი

Filed under: ზვიად გამსახურდიაზე — ტეგები:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , — georgianeli @ 8:43 PM

,,საქართველოს მწერალთა კავშირი… საქართველოს სსრ ლხცს არქივი… ფონდი # 8… აღწ. 1, საქ. 2913… საქართველოს მწერალთა კავშირის პრეზიდიუმის 1977 წლის სხდომის სტენოგრაფიული ანგარიში… 01.04.77“.

სტენოგრაფიული ანგარიში საქართველოს მწერალთა კავშირის პრეზიდიუმის სხდომისა, 1977 წლის 1 აპრილი,
თავმჯდომარეობს გრიგოლ აბაშიძე.

თავმჯდომარე: – ამხანაგებო, დღეს ჩვენ შევიკრიბეთ ერთი ისეთი საკითხის განსახილველად, რომელზედაც, ალბათ, ეს დღეები ყველა თქვენთაგანი ფიქრობს.

თქვენ ყველა გაეცანით თქვენს პრესაში გამოქვეყნებულ მასალებს ჩვენი კავშირის წევრის ზვიად გამსახურდიას გარშემო.

ჩვენ, ყველანი, ბევრის მომსწრე ვართ, ბევრის შემთხვევა არა გვქონია. მას შემდეგ, რაც სოციალიზმმა გაიმარჯვა ჩვენს ქვეეანაში, მას შემდეგ, რაც საბჭოთა ხალხმა სამამულო ომში ასეთი ძლევამოსილი გამარჯვება მოიპოვა და ასეთი წარმატება აქვს საბჭოთა ქვეყანას, მთელი საბჭოთა მწერლობა დარაზმულია ჩვენი პარტიის ირგვლივ და არ ეოთილა რაიმე ფაქტი რომელიმე ქართველი მწერლის ანტისაბჭოთა მოღვაწეობის შესახებ. უფრო მეტი კიდევ, ისეთი დიდი მწერალი ჩვენი დროისა, როგორიც კონსტანტინე გამსახურდია გახლდათ, რომელმაც ასეთი რთული გზა გაიარა, სრულიად დადგა საბჭოთა პლატფორმაზე, დაწერა ჩვენი დროისათვის სრულიად მოსაწონი ნაწარმოებები, დაწერა რომანი “მთვარის მოტაცება”, მისი პუბლიცისტური ნაწარმოებები, რომლებიც იდგა საბჭოთა პოზიციებზე და ის მთელი თავისი შემოქმედებით ემსახურებოდა ჩვენი ქვეყნის საქმეს, მოგეხსენებათ, ბოლოს კონსტანტინე გამსახურდია ლენინური ორდენის კავალერიც გახლდათ და მრავალი ჯილდოსა და სახელმწიფო პრემიის მფლობელი.

ეს იმიტომ გავიხსენეთ, რომ დღევანდელი ჩვენი სხდომა ეხება ზვიად გამსახურდიას, ჩვენი კავშირის წევრს თქვენ იცნობთ გაზეთის მასალას. დღესაც ბლომად არის გამოქვეყნებული მასალა. ეს დღეები პრესა უთმობდა ადგილს იმ მასალებს, რომელიც ეხებოდა ზვიად გამსახურდიას მოღვაწეობას. ჩვენ მოგვმართა რესპუბლიკის პროკურატურამ ,,სათანადო რეაგირებისათვის გეგზავნებათ… (კითხულობს)” … ეს მასალა მივიღეთ. პრეზიდიუმის წევრებმა გაიცნეს.

როგორც თქვენ ნახეთ და როგორც გაზეთები ადასტურებენ, ეს არის ანტისაბჭოთა პროპაგანდა. თქვენ მოგეხსენებათ მწერალთა კავშირის წესდება, რომლის მიხედვითაც მწერალთა კავშირის წევრად ითვლებიან ისინი, ვინც მთლიანად დგანან საბჭოთა პოზიციებზე და ღებულობენ აქტიურ მონაწილეობას კომუნიზმის მშენებლობაში. თუ კაცი ეწევა ანტისაბჭოთა პროპაგანდას, ანტისაბჭოთა მოდვაწეობას, ის თავის თავს აყენებს ამ ორგანიზაციის გარეშე თუ ჩვენ გვაერთიანებს კომუნიზმის მშენებლობა და მისი აქტიური მშენებლები ვართ, ეს არის ჩვენ სულის, ჩვენი მოწოდების ნაკარნახევი, და თუ კაცი იბრძვის მის წინააღმდეგ, ის თვითონ აყენებს თავის თავს ამ ორგანიზაციის გარეშე, ალბათ, ის თვითონ არ სთვლის თავს ჩვენი კავშირის წევრად. აქ ბევრი მასალაა, მაგრამ მარტო ორს დავასახელებ ამ მასალიდან, ერთი გახლავთ ,,საქართველოს მოამბეში” გამოქვეყნებული პროკლამაცია, ანტისაბჭოთა პროკლამაცია, რომელიც მოსკოვში გაავრცელეს ფრანგმა და ნორვეგიელმა ტურისტებმა, რომლებიც ამის გამო დაპატიმრებული იყვნენ. ეს პროკლამაცია გადმობეჭდილია ამ “მოამბეში”. მეორე, რამაც გული ატკინა ჩვენ ხალხს, ეს გახლავთ ფაშისტი გენერლის მაღლაკელიძის გარდაცვალების გაძო გაძოქვეყნებული მასალა, სადაც ქება-დიდებაა იმ კაცისა, რომელიც მოუძღოდა ფაშისტურ ლეგიონს და რომელიც ვითომ საქართველოს სრული განთავისუფლებისათვის იბრძოდა.

აი, მოკლედ რაც მინდოდა მეთქვა. ამხანაგები გამოთქვამენ თავიანთ აზრს და შემდეგ მოვუსმინოთ ზვიადს. როგორ გაიმართლებს თავს .

ძალიან სამწუხაროა ეს შემთხვევა, რადგან ჩვენ ასეთი შემთხვევა არასოდეს არ გვქონია. განსაკუთრებით ახლა, როცა რესპუბლიკას წარმატებები აქვს და როდესაც ედუარდი მოვიდა ხელმძდვანელობაში, კონსტანტინე ერთი პირველთაგანი მიესალმა მას, და კიდევ უფრო გასაკვირი და სამწუხაროა ეს შემთხვევა.

ზვიად გამსახურდია – რა იურიდიული საფუძველი აქვს ყველაფერ ამას, რით მტკიცდება?

თავმჯდომარე – პრესისა და პროკურატურის მასალით.

ზვიად გამსახურდია – იმ პროკურატურას რა იურიდიული საფუძველი აქვს? თქვენ საბუთებს არ გაცნობდნენ?

თავმჯდომარე – გამოიგზავნა ეს მასალა, პროკურატურა სთვლის, რომ მასალა არის საკმარისი. აი რას იწერება… „რომლებიც დაბეჭდილია და გავრცელებულია მწერალთა კავშირის წევრის ზვიად გამსახურდიას მიერ არაოფიციალურ ჟურნალში „საქართველოს მოამბეში”.

ზვიად გამსახურდია – ის მთვლის მე რედაქტორად? მე ხომ ხელს არ ვაწერ. მე არა ვარ რედაქტორი.

თავმჯდომარე – მაგაზე თქვენ მიმართეთ პროკურატურას, ჩვენ უნდა დავეერდნოთ იმ მასალას, რომელიც გაზეთშია.

ზვიად გამსახურდია – გაზეთში ყველაფერი სიმართლეა?

თავმჯდომარე – ჩვენ ვფიქრობთ, რომ სიმართლეა, ზვიად! – არავის არ აინტერესებდა თქვენი გალანძღვა. გთხოვთ ამხანაგებო, გამოთქვით აზრი.

თავმჯდომარე – ნოდარ, ხომ არ დაიწყებთ?!

ნოდარ დუმბაძე – ჩვენ გავეცანით მასალას, რომელიც დაბეჭდილია არალეგალურ ჟურნალ „ქართველოს მოამბეში”. კიდევ გავეცანით ჟურნალების წეებას, რომელსაც “ოქროს საწმისი“ ჰქვია პირადად მე, როდესაც წავიკითხე ,,ოქროს საწმისი”, ის არ მომეჩვენა სერიოზულ ჟურნალად, რადგან მასში ფრიად სუსტი და დაბალი გემოვნების ნაწარმოებები ქვეყნდება და როდესაც გავეცანი იმ მასალას, რომელიც მოგვაწოდა ჩვენ პროკურატურამ, სადაც გამოქვეყნებულია ანტისაბჭოთა პროკლამაცია, რომელიც მოუწოდებს ჩვენს ხალხს საბჭოთა ხელისუფლების დამხობისაკენ, როდესაც წავიკითხე გენერალ მაღლაკელიძის ბიოგრაფია, რომელიც თურმე თანამშრომლობდა ჰიტლერთან, რომლის შთამომავალმა, რომლის შვილიშვილმა ისახელა თავი ვიეტნამის ომში იმით, რომ ჟლეტდა ვიეტნამში ხალხს და ამ ბიოგრაფიაში სწერია, ქართველი ხალხის სახელით ვიღაც პირდება, რომ დიდი სამსახურისათვის ქართველი ხალხი მას არ დაივიწყებს, – მე მიმაჩნია, რომ ამ ჟურნალის ხელმძღვანელი ან ავტორი ამ მასალისა არ არის ღირსი მწერალთა კავშირის წევრობისა და პირადად ჩემთვის, როგორც მწერლისათვის და კომუნისტისათვის მიუღებელია.

თავმჯდომარე – გიორგი!

გიორგი ციციშვილი – მე ჩემი მეგობრებისათვის არ მითქვამს, საერთოდ არ ვლაპარაკობდი, რომ ძალიან მძიმე წლები გავიარე ომში და არა იმიტომ, რომ დაჭრილი ვიყავი და ბრმა, არამედ ვნახე საშინელებანი, რომლებიც ჩემს თვალწინ ტრიალებდა. ჩვენი პროპაგანდა თავის დროზე კი არ აჭარბებდა, არამედ სუსტი იყო, რომ არ აჩვენა მთელი ის საშინელება, რაც ფაშიზმს მოჰყვებოდა.

მე ვნახე ხალხი დახოცილი “დუშეგუბებში“ მანქანებით დატვირთული რომ გამოყავდათ, მე ვნახე ორი შერყეული კაცი ნარვასთან, რომელთაც ტვინში რაღაცას უშხაპუნებდნენ და რამდენი საშინელება. და მე ეს საშინელებანი რომ ვნახე და გავიცანი ფაშიზმის არსი, ჩემთვის შეურაცხმყოფელია ყველაფერი ის, რასაც შეუძლია ფაშიზმის რეაბილიტირება.

მე საშინლად ამაღელვა იმან, მაღლაკელიძე აქციეთ ეროვნულ გმირად, მე არა ერთი პროკლამაცია ჩამვარდნია ხელში, მე შტაბში ვმუშაობდი და ბევრი მო^ქონდათ ასეთი პროკლამაციები, ის პროკლამაციები ბევრი მინახავს შტაბში, მაგრამ ამ პროკლამაციამ, რომელიც ამ არალეგალურ ჟურნალშია დაბეჭდილი, საშინლად ამაღელვა იმიტომ, რომ ქართველ ახალგაზრდობაში აღძრავს ეჭვს, ქართველ ახალგაზრდებს ეჭვს უღვივებს და ამ პროკლამაციამ შეიძლება მოწამლოს ქართველი ახალგაზრდობა. ზვიადმა ბრძანა, რომ ამისი რედაქტორი არა ვარო და ჩვენ ყველამ ვიცით, და ისეთი ავტორიტეტული ორგანო წერს, როგორიც არის პროკურატურა.

ჩვენ წავიკითხეთ ეს მასალა, თმები ყალყზე დაგვიდგა, განსაკუთრებით ეს პროკლამაცია. წარმოუდგენელია 1977 წელს ასეთი პროკლამაცია ვინმემ შეთხზას ან გადმობეჭდოს.

მან ამრიგად შეურაცხყო ქართველი მწერლის სახელი, რამდენადაც ის დაკავშირებულია ამ დოკუმენტთან, ყველამ ვიცით, რომ, ეს ამასთან არის დაკავშირებული, მე მიმაჩნია, რომ, რა თქმა უნდა, ზვიადი არ შეიძლება იყოს კავშირის წევრი.

თავმჯდომარე – იოსებ!

იოსებ ნონეშვილი – მე სამამულო ომის მონაწილე გახლავართ, იმ თაობას ვეკუთვნი და არა მარტო ჩემი თაობისათვის, არამედ ყველა თაობისათვის ცნობილია რა საშინელებაა ფაშიზმი. კაცობრიობის ყველა გონიერ ადამიანს ფაშიზმი ძაგს და ახლა ფაშიზმზე ლაპარაკი, ფაშისტი გენერლის ეროვნულ გმირად გამოყვანა ჩემთვის წარმოუდგენელია.

მე მიჭირს როცა ამას ვლაპარაკობ, როცა ამ საკითხზე ვლაპარაკობ იმიტომ, რომ ვამაყობ კონსტანტინე გამსახურდიათი, მაგრამ მე ვხედავ, რომ ფაქტია ეს პროკლამაცია, ამ ფაშისტი გენერლის ასე ეროვნულ გმირად გამოცხადება. მაგრამ, რაც მთავარია, ზვიადი ბრძანებს, რომ ჩემი დაწერილი არ არისო და ჩვენი პრეზიდიუმის წევრებს სხვა წყარო არ გაგვაჩნია გარდა იმისა, რასაც პროკურატურა გვწერს, რაც პრესაშია, ის, რაც დდეს “ლიტერატურულ საქართველოშია” დაბეჭდილი. მე ამაღელვა საქართველოს პატრიარქის წერილმა, რომელიც ,,ლიტერატურულ საქართველოშია“ დაბეჭდილი. ეკლესიასაც უნდა ვერწმუნოთ და პროკურატურასაც, რომ მათ შეისწავლეს და გვწერენ და თუ კი ის შემდეგ დაადასტურებს, დაარწმუნებს პროკურატურას, ჩვენ ყველანი გახარებული ვიქნებით და ამოვისუნთქავთ, რომ ამ საქმეში მას მონაწილეობა არ მიუღია – არც ფაშისტი გენერლის ქებასა და არც ამ პროკლამაციის შედგენაში.

მაგრამ ჯერჯერობით ეკლესია, პროკურატურა გვიმტკიცებს და როგორც წესდებაშია მწერალთა კავშირის წევრი არ შეიძლება იყოს ის, ვინც არ დგას ჩვენს, საბჭოთა პოზიციაზე.

ამიტომ, მე, როგორც სხვებმა ბრძანეს, მიმაჩნია, რომ მწერალთა კავშირის წევრი არ უნდა იყოს ის, ვინც პროკლამაციას ავრცელებს და ფაშისტ გენერალს აქებს.

თავმჯდომარე – მორის!

მორის ფოცხიშვილი – შეიძლება გამეორება მომიხდეს იმისა, რაც უკვე ითქვა. ვერ წარმომედგინა, რომ ჩვენს წრეში, მწერალთა რიგებში და საერთოდ ჩვენს ქვეყანაში აღმოჩნდებოდა ადამიანი, რომელიც ასეთ მიმართულებას მოუნახავდა ფაშისტი გენერლის მოქმედებას. ამიტომ შეშფოთებული ვარ, და თუკი ეს დადასტურდება, რომ როგორმე ვინმე მხარს უჭერდა ამ წერილებს, – ასეთი კაცი არ შეიძლება იყოს მწერალთა კავშირის წევრი, თუ ეს მისი ხელიდან არის გამოსული, ის არ შეიძლება იყოს მწერალთა კავშირის წევრი.

თავმჯდომარე – კარლო!

კარლო კალაძე – მინდა განვაცხადო, რომ სხვებთან ერთად უახლოესი, უერთგულესი და უსაყვარლესი ადამიანი იყო ჩემთვის კონსტანტინე გამსახურდია და არის.

ახლა, დღეს მე ძალიან ძნელ მდგომარეობაში ვარ მძიმე მდგომარეობაში ჩაგვაყენა ჩვენ ზვიადმა. არა მარტო თავისი თავი ჩააყენა მძიმე მდგომარეობაში, უპირველეს ყოვლისა თავისი თავი, მაგრამ უკიდურესად ძნელ მდგომარეობაში ჩამაყენა მე და ყველა მწერალი, რომლებიც ამ ხნის განმავლობაში, თითქმის 40 წლის განმავლობაში როგორც კონსტანტინესთან, ისე ამ ოჯახთან ახლოს ვიდექით.

რასაკვირველია, მე ვეკუთვნი იმ ამხანაგებს, რომლებმაც (ჩვენ) კონსტანტინე გამსახურდიას ვაჟიშვილი მივიღეთ მწერალთა კავშირში. მეც მივეცი ხმა.

ახლა, ვინაიდან მწერალთა კავშირში ყოფნა ეს ნიშნავს, რომ იზიარებდე შენ იმ შეხედულებას, იმ მდგომარეობას, იდეურად იდგე იმათ გვერდით, ვინც ამ მწერალთა კავშირშია გაერთიანებული, და როცა ადამიანი თავისი საქციელით უპირისპირდება მწერალთა კავშირს, მწერლობას, რა თქმა უნდა, ჩვენ ვალდებული ვართ ჩვენი დამოკიდებულება გამოვხატოთ, გარდა იმისა, რაც ჩვენ ამ დღეებში პრესაში წავიკითხეთ, მე მეტი არაფერი ვიცი. თუ კიდევ არის რამე, უნდა ვიცოდე ისიც. რაც პრეზიდიუმშია, ისიც უნდა ვიცოდე, მაგრამ რაც ოფიციალურად რაც ჩვენს თვალწინ არის, მე ამისიც მჯერა.

რასაკვირველია, ჩვენ ბედნიერი ვიქნებოდით… ჩვენ იმიტომ, რომ მწერალთა კავშირის ხმა – ეს არის ისტორიული სიტყვა ადამიანზე და მით უფრო ისეთ ადამიანზე, რომელიც შვილია კონსტანტინე გამსახურდიასი. – და, რასაკვირველია, ჩვენ ვიქნებოდით ბედნიერები, რომ ამ ამბავში დასაწეისშივე მიგვეღო მონაწილეობა. ეს მოხდა ჩვენს გარეშე. ჩვენ ახლა ვიხილავთ.

მე წავიკითხე, რაც ზვიადს უთქვამს, დაუწერია, თუ მანქანაზე დაუბეჭდია, ამისი წინააღმდეგი ვარ და არასოდეს არ გვქონია ამის შესახებ ჩვენ საუბარი. მე ათასჯერ შევხვედრივარ და ჩვენ არ გვქონია ამის შესახებ საუბარი, მაგრამ ეს მისი თვისებაა – აფეთქებული ხასიათის კაცია.

ამიტომ მწერალთა კავშირის უმრავლესობის აზრს ვიზიარებ, რომ ჩვენი ერთად ყოფნა არ შეიძლება, ის სცილდება ყოველგვარ საკითხს, ეს არის სამშობლოს საკითხი, ეს არის პატრიოტული სინდისის საკითხი, ეს არის თვით კონსტანტინესთან დამოკიდებულების საკითხი, რაც არ უნდა მძიმე იყოს, პასუხი უნდა აგოს ზვიადმა თავისთავის მაგივრად, ზვიადმა პასუხი უნდა აგოს კონსტანტინეს მაგივრადაც. ის უნდა ყოფილიყო ჩვენს გვერდით და რადგან არ ისურვა, მან უნდა მკაცრი პასუხი აგოს, და ის ამას შეურიგდა. მე მგონია, ჩვენთან ერთად მისი ყოფნა ძნელია და წარმოუდგენელი.

თავმჯდომარე – კიდევ ვის სურს გამოთქვას აზრი?

ალექსი გომიაშვილი – ვიდრე ჩემს მოსაზრებას გამოვთქვამდე, მინდა შევეკითხო ზვიადს. ზვიადმა რეპლიკა ისროლა, ის არის მწერალთა კავშირის წევრი.

თქვენ განაცხადეთ – ამისი არც რედაქტორი ვარ და არც ავტორიო. თუ თქვენ რედაქტორი არა
ხართ და არც ავტორი, როგორც მწერალთა კავშირის წევრი როგორ უყურებთ ამ ორგანოს პოზიციას? რა პოზიცია გაქვთ ამ ორგანოსთან? – და თუ თქვენ მონაწილე ხართ ამ ყველაფრისა, და იმის შესახებ, რაც გაზეთში იყო გამოქვეყნებული, იმ სიტყვების შემდეგ, რაც მწერალთა კავშირის პრეზიდიუმის სხდომის პროცესში მოისმინეთ – რა აზრი დაგებადათ და რა მოსაზრება გაქვთ?

ზვიად გამსახურდია – მოკლედ მოგახსენებთ. სოლჟენიცინი რომ გარიცხეს კავშირიდან, საკუთარი ნაწარმოებებისათვის გარიცხეს. თქვენ მაგდებთ იმისთვის, რაც ჩემი არ არის, უმთავრესად ანტიფაშისტური პროკლამაციის და მაღლაკელიძის ბიოგრაფიისათვის, რომლებიც ჩემი არ არის, ჩემი დაწერილი არ არის. მე არ ვაწერ ხელს. მე ვაგებ პასუხს მხოლოდ იმაზე, რასაც მე ვწერ და ხელს ვაწერ. ეს რომ იყოს ჩემი ჟურნალი, მაშინ მოვაწერდი ხელს. შეიძლება ბევრ რამეს მე არ ვიზიარებ, ის პროკლამაცია ჩემთვის უცხოა. თუ არის იმ ჟურნალში რაიმე დოკუმენტური მასალა, ამას ვიზიარებ. აქ ცდილობენ გაცილებით მეტი დამაბრალონ მე, ვიდრე ეს სინამდვილეშია. პრესაც ამას ცდილობს. პოზიცია? ამაზე მე თავს ვიკავებ, ამას ბოლოს ვიტყვი.

ალექსი გომიაშვილი – მე მგონია ბევრი ლაპარაკი ზედმეტია. ჩვენი წესდება, რასაც გვეუბნება, ჩვენი ვალდებულებაა, მწერალთა კავშირის წევრები უნდა ვიყოთ საბჭოთა პოზიციაზე და ვამართლებდეთ წესდებას, ვინც ამ წესდებას არ იზიარებს, ვინც ამ პოზიციაზე არ არის ის მწერალთა კავშირის წევრი არ უნდა იყოს.

თავმჯდომარე – ვის სურს გამოთქვას აზრი?

ვანო თარბა – უხერხულ მდგომარეობაში ვარ, როგორც ყველა. მინდა დავიწყო კარლო კალაძის სიტყვით. კონსტანტინე გამსახურდია ჩემთვის იყო ღმერთი, უდიდესი ქართველი კაცი და ჩვენი ხალხის დიდი მეგობარი და ძმა. როცა მამაჩემი მოკვდა, სპეციალურად ჩამოვიდა ოჩამჩირეში, ჩემს სახლში იყო და ძალიან ახლობელი კაცი იყო ჩემთვის და დღეს ჩემთვის ეს საკითხი ძალიან მძიმეა, მძიმე მდგომარეობაში ვარ, ისე როგორც ყველა თქვენ, სადღაც მე უფრო მეტადაც.

არ ვიცი, თუ ზვიადი დაამტკიცებს, რომ არაფერ შუაშია… ხდება განა, რომ ჩვენს პრესაში ასეთი მასალა იყოს მოთავსებული და არ იყოს სწორი? იმ მასალების მიხედვით ზვიადს გაუჭირდება ჩვენს რიგებში, მწერალთა კავშირის რიგებში დარჩენა.

თავმჯდომარე – გიორგი!

გიორგი ნატროშვილი – ვანომ თქვა, რაც ყველა ჩვენგანის საწუხარია. გარდა ამისა, ჩვენი პრესა, ეს უცხოური გადმოცემები, ეს მასალა, ესენი ყველაფერი – როგორ შეიძლება?! ვუერთდები აქ გამოსულ ამხანაგებს.

თავმჯდომარე – ელგუჯა!

ელგუჯა მაღრაძე – ამხანაგებმა თქვეს უკვე გარკვევით, ჩემთვისაც ბატონი კონსტანტინე იყო ვაჟკაცობის, დიდი მწერლობის და ყველაფრის იდეალი, ყველა იმის, რომელმაც ქართველ ერს შეუქმნა სიტყვაკაზმული მწერლობა, შეაყვარა სამშობლო, თავისი ხალხი, – ვისაც მისი წიგნები წაკითხული აქვს და სხვა ერის შვილებსაც კი შეაყვარა საქართველო. ჩემთვის დღევანდელი გამოსვლაც, ეს ლაპარაკიც ძალიან ძნელია, ეს კაცი ჩვენს ხელში გაიზარდა.

მე მიმაჩნია, რომ ზვიად გამსახურდია არის მსხვერპლი იმ განუკითხავობისა, რაც 20 წლის განმავლობაში გრძელდებოდა ჩვენს რესპუბლიკაში, რასაც 20 წლის განმავლობაში ვერ ვებრძოდით და როცა მან პირველი ნაბიჯი გადადგა ამ მხრივ, ჩვენ პასუხისმგებლები ვართ და დამნაშავე ვართ, რომ თავის დროზე არ მივუთითეთ და არ ვუთხარით, რომ ეს მცდარი გზაა. ამ ორგანიზაციას რომ უფრო მეტი ფხა, უფრო მეტი ვაჟკაცობა, შორსმჭვრეტელობა გამოეჩინა, მიეთითებინა მისთვის (თითქმის ყველას შვილეულ ასაკად გვეკუთვნის), ჩვენ შეგვეძლო მისი მობრუნება, აღზრდა, გვეთქვა, რომ ის არის მცდარი გზა, მაგრამ ჩვენს მწერალთა კავშირში იმ 20 წლის მანძილზე იყო დანერგილი ის, რომ ექსცესებითა და ჩხუბით ვინც გადიოდა, ჩვენ ამას ვუწყობდით ხელს, ვაქეზებდით ამანაც თავისი დაღი დაასვა. ჩვენ რომ თავის დროზე აგველაგმა ის, ვინც ექსცესებით იკაფავდა გზას, საქმე აქამდე არ მივიდოდა.

ახლა ის დაპირისპირებული აღმოჩნდა ჩვენთან, ყველა ჩვენთაგანთან და წესდებასთან. მისი საქციელი და მოქმედება დასაგმობია და ამდენად მწერალთა კავშირის რიგებში რომ დარჩეს, ძნელია.

თავმჯდომარე – ხუტა!

ხუტა ბერულავა – მწერალთა კავშირი – ეს არის თანამოაზრეთა კავშირი, როგორც ამას ჩვენი წესდება ითვალისწინებს. რა თქმა უნდა, ეს მოქმედებაც შეუთავსებელია საბჭოთა მწერლების სახელთან.

მე მინდა დავეთანხმო ზოგიერთი ამხანაგის წინადადებას. რადგან ზვიად გამსახურდია აცხადებს, რომ ეს მას არ ეკუთვნის, რომ ეს მისი ხელმძღვანელობით, თუ მონაწილეობით არ გაკეთებულა (გვითხრას ვისია) და თუ ეს ასეა, ერთხელ კიდევ შევეცადოთ იქნებ აღმოვაჩინოთ…

თავმჯდომარე – ამაზე რომ არ იყოს ლაპარაკი, მოგახსენებთ: ის, რაც პრესაშია დაბეჭდილი და რაც აქ მოტანილია, ეს დადასტურებულია და არავის არ უნდოდა ამის გამოგონება და შეთხზვა. ეს არის დადასტურებული და დამტკიცებული და იმიტომ არის გამოტანილი. ვიდრე ბოლომდე არ იყო დამტკიცებული, არ გამოუტანიათ. ზვიადს შეუძლია გამოთქვას თავისი აზრი. ის, რაც არის – დამტკიცებულია და ამას არ გავხდით სადავოდ. ვიმსჯელოთ იმაზე, რომ ფაქტიური მასალაა. ხომ არ შეიძლება გაზეთი „კომუნისტი“ , „თბილისი“, „ახალგაზრდა კომუნისტი“, „ლიტერატურული გაზეთი“ ტყუილს სწერდეს?!

ხუტა ბერულავა – ყველაზე მთავარი ის არის, რომ ჩვენ არავის არ უნდა მივცეთ უფლება სული აუმღვრიოს ჩვენს ახალგაზრდობას, რომელიც ჩვენ, შემოქმედებითმა მუშაკებმა უნდა აღვზარდოთ კომუნისტურ იდეალებზე და კომუნისტური სულისკვეთებით და ამ შემთხვევაში, როდესაც ლაპარაკია ძალიან მაღალ და წმინდა საქმეებზე, აქ დათმობა არ შეიძლება.

მე ვუერთდები ამხანაგების აზრს – საქართველოს მწერალთა კავშირის რიგებში არ შეიძლება, რომ ასეთი კაცი იყოს.

თავმჯდომარე – კიდევ?

ვახტანგ ჭელიძე – ჩემთვის ცოტა ძნელია ლაპარაკი იმიტომ, რომ თვითონ ზვიადთან არ მქონდა კეთილი ურთიერთობა, მაგრამ უნდა გამოვთქვა აზრი, იმის შემდეგ რა საბუთებსაც ჩვენ გავეცანით – იმ პროკლამაციას, ფაშიზმის რეაბილიტაციის ცდას, – წესდება არ გვაძლევს უფლებას, რომ ჩვენს რიგებში იყოს და ვუერთდები საერთო აზრს – ასეთი ადამიანი არ უნდა იყოს მწერალთა კავშირის რიგებში.

თავმჯდომარე – სერგი!

სერგი ჭილაძე – მე სხვა მასალას არ ვიცნობ, რაც გაზეთშია, იმას ვიცნობ და მე მიმაჩნია – საბჭოთა პრესაში მოყვანილი ფაქტები და მასალა ისეთ შეუვალ სურათს ქმნის, რომ აქ ორი აზრი არსებობდეს, შეუძლებელია.

ჩემთვის ყველაზე უფრო სამძიმოა ეს იმიტომ, რომ თვითონ კონსტანტინე გამსახურდიას აქვს – „თუ არა საბჭოთა ხელისუფლება, ჩემთვის დიდ მწერლობასთან წილნაყრობა არ შეიძლებოდა“. ესა აქვს ნათქვამი მას და ასე არის ნამდვილად დიდ ოსტატად ის ჩვენმა სინამდვილემ აქცია და ამიტომაც ჩვენი სინამდვილის გულწრფელი მომღერალი იყო.

მით უფრო სამწუხაროა ამ დიდი ქართველი კაცის, ამ დიდი ოსტატის, ჩვენი ამ დიდ ლიტერატურულ ბრძოლებში ჩვენი მეგობრის შვილის საკითხს რომ ვიხილავთ – იყოს თუ არა ის ჩვენს რიგებში. დიდად გული მტკივა მიმძიმს ამის წარმოდგენა იმიტომ, რომ თვითონ კონსტანტინე გამსახურდიამ რაღაც საოცრად რთული გზა გაიარა და ეს განაცხადა. ამის დამადასტურებელია მისი ნათელი შემოქმედება, რომელიც მისი ხელიდან არის გამოსული.

ამიტომ მე ვიმეორებ და ვეთანხმები ამხანაგების აზრს, მაგრამ აქ ჩვენმა პარტორგანიზაციის მდივანმა განაცხადა „,თუ ეს ასეა“ და როგორღაც ეჭვქვეშ დააყენა საკითხი, მე ვფიქრობ, საკითხი ისე უნდა გამოგეტანათ, რომ არ ყოფილიყო ეს „თუ ეს, ასეა“. ეს იმ ტკივილებს კიდევ ერთ ტკივილს უმატებს. მე მომეწონა ბატონმა ალექსიმ რომ პირდაპირ მიმართა კითხვით. ზვიადმა არ უპასუხა; უპასუხეთ ბოლომდე, რომ ჩვენ შეგვეძლოს ნათელი დამოკიდებულება გვქონდეს საკითხთან. ვიმეორებ, მე მხოლოდ იმ მასალას ვიცნობ, რაც პრესაშია და აქ ისეთი ფაქტებია, რომ ამიტომ ამხანაგების იმ წინადადებას ვუერთდები, მაგრამ მაინც მოვითხოვ „თუ ეს ასეა“ და სხვა – ამ კითხვებზე პასუხი იყოს.

მორის ფოცხიშვილი – ბატონო სერგი, ზვიადმა რომ სთქვა მე ხელს არ ვაწერ, მე არ ვარ ავტორი, ამან დაბადა ეს აზრი. ისე, თქვენ თუ არ წაგიკითხავთ მასალა, აქ არის და წაიკითხეთ.

თავმჯდომარე – კიდევ?

რევაზ მარგიანი – ძალიან რთულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა ქართული მწერლობა. მე გავეცანი ამ მასალებს. თავისთავად ზვიადის საქციელი მეტყველებს, რომ ის არ იზიარებს ქართული საბჭოთა მწერლობის პოზიციებს და თვითონ ლაპარაკობს – არ არის საჭირო იყოს წევრი ამ კავშირისა.

თავმჯდომარე – ირაკლი, ხომ არ იტყოდით რამეს?

ირაკლი აბაშიძე – რამდენი ხანია, რაც მივიღეთ ზვიადი მწერალთა კავშირში?

ზვიად გამსახურდია – 1966 წლიდან.

თავმჯდომარე – 1968 წლიდან. აქ არის მასალა, ზვიად!

ირაკლი აბაშიძე – 1968 წლიდან მე არ მახსოვს რომელიმე კაცის შესახებ გველაპარაკა და მათ შორის პირველ რიგში, რასაკვირველია, უმძიმესია ვილაპარაკო კონსტანტინე გამსახურდიას ოჯახის წევრების შესახებ.

თავმჯდომარე – უკაცრავად, 1965 წელს მიგვიღია წევრად.

ირაკლი აბაშიძე – რა მძიმეც არ უნდა იყოს ამის თქმა, ამხანაგებო, უნდა ვთქვათ – საბჭოთა მწერალს არ შეიძლება სხვა რაიმე აზრი ჰქონდეს. საბჭოთა კავშირის მწერალთა კავშირის წევრი ჩვენს წესდებას იცნობს, მათ შორის რასაკვირველია, ზვიადიც იცნობს. რასაკვირველია, არ შეიძლება, თუ ეს ყველაფერი ვიცით, რაც ვიცით ჩვენ… (მე ახლა ავად ვიყავი და ყველაფერი ვერ წავიკითხე). თქვენ აქ დაგიძახეს იმიტომ, რომ სთქვათ…

ზვიად გამსახურდია – ბოლოს ვიტყვი

ირაკლი აბაშიძე – სხვათა შორის, ბოლოს ჩვენ უნდა ვთქვათ. ჩვენ რას ვლაპარაკობთ?

ზვიად გამსახურდია – სასამართლოზე ჯერ ეკითხებიან ბრალდებულს და შემდეგ გამოაქვთ განაჩენი.

ირაკლი აბაშიძე – თუ საჭიროა კენჭი ვუყაროთ, კენჭი იმიტომ, რომ თქვენთვის გადაწყვეტილია, საკითხი ნათელია და მე მომხრე ვარ საბჭოთა კავშირის მწერალთა კავშირიდან ზვიად გამსახურდია გაირიცხოს, მაგრამ ჩვენ ალბათ, იმიტომ დავუძახეთ, რომ მას მოვუსმინოთ. ახლა ჩვენ ვლაპარაკობთ და მერე მოვუსმენთ?

11 წელია მწერალთა კავშირში გვყავს კაცი, ჩვენი დიდებისა და სიამაყის შვილი, ჩვენი ყველა ოჯახის შვილი. რა ვქენით, რა გავაკეთეთ?! ჩვენს თავზეც უნდა ვთქვათ და პირადად ჩემს თავზედაც – ვუთხარით მას რაიმე, გავაფრთხილეთ, დავუძახეთ? აი, მე რომ ირაკლი აბაშიძე ვარ – რა გავაკეთე. 1966 წელს მიგვიღია წევრად. ეგ დაჭერილი იყო ერთხელ, მეც მოვეხმარე. ჩემს თვალწინ უთხრა კონსტანტინე გამსახურდიამ, მოგკლავო, თუ კი გაიმეორებო. მერე რა მოხდა, დავუძახეთ, ველაპარაკეთ, თუ რა ვქენით?! ასე არ არის სულ, ჩვენ ხომ გვთხოვენ პასუხს და მოგვკითხავენ და სავსებით მართალი იქნება. ასე კი არ არის – აუწევთ ხელს. იმხელა დიდი მოვლენაა, რომ არც ერთ რესპუბლიკაში არ მომხდარა. თქვენ ამას ანგარიში უნდა გაუწიოთ. ეს კაცი ამბობს – მე არა ვარ რედაქტორი, ჩემი ხელმოწერა არ არის. ვკითხოთ რაშია საქმე რა არის, დაგვეძახებინა, ერთხელ გაგვეფრთხილებინა, მეორედაც, უნდა გვემუშავა. მე ცოტა მკაცრად გამოვდივარ, ავად ვარ – მე ჩემს შესახებაც ვლაპარაკობ იმიტომ, რომ ძმად მიმაჩნდა კონსტანტინე და მეგობრად მისი ოჯახი. ამ ბოლო ხანებში ხუთჯერ ვიყავით და დღე არ იყო, რომ არ დაერეკა ჩემთვის და გიორგი ნატროშვილისათვის. ჩვენ დამნაშავეები ვართ და ჩვენ მოგვთხოვენ პასუხს.

ხმები – სთქვას.

ზვიად გამსახურდია – საერთოდ რა უნდა მოგახსენოთ. სასამართლო რომ სასამართლოა, მას თავისი წესი აქვს – საბჭოთა კავშირსა თუ უცხოეთში, არსებობს იურისპრუდენცია, არსებობს კანონი. თუ ყველაფერი მოთავებულია, უნდა გავჩუმდე და თქვენ რაც გინდათ ის გამოიტანეთ, ის დაადგინეთ. არ შეიძლება, სანამ სასამართლო არ დაადგენს დანაშაულს, კაცი დაისაჯოს და იმის თქმა, რომ ეს სიმართლეა იმიტომ რომ პრესაშია. პრესას შეიძლება შეეშალოს. ვერც პრესა გასწევს სასამართლოობას და ვერც პროკურატურა. ეს რომ ასე იყოს, მაშინ სასამართლო აღარ იქნებოდა. პროკურატურა გამოთქვამს თავის აზრს და მას რომ შეეძლოს გადაწყვეტა, მაშინ სასამართლოც არ იქნებოდა საჭირო. მარტო პროკურატურის აზრი რომ იყოს კომპეტენტური, სასამართლო აღარ იარსებებდა. სასამართლო იმიტომ არსებობს, რომ დაადგინოს სიმართლე, ის სიმართლე, რომელსაც ვერ ადგენს პროკურატურა. რატომ არსებობს სასამართლო და შეიძლება თუ არა ასე სროლა ადამიანის მიმართ ინსინუაციების და ყველაფერი ის, რასაც პრესა აკეთებს? ყველაფერი, რაც ენაზე მოადგება „სოვეტსკაია კულტურის“ კორესპონდენტს, გადმოიგზავნება აქ და იბეჭდება ან თუნდაც ის, რომ მე რადიო „სვობოდას“ ვუგზანი მასალებს. როგორ შეიძლება ასე დაბრალება? და რამდენი უნდა ჩამოვთვალო?

აი, თვით აქ რაც წამძღვარებულია. მე არ ვიცი, სად გამოდის ეს ჟურნალი, ვის მიერ. მე ვწერ და ვაძლევ მეგობრებს. მე ვწერ და რასაც ხელს ვაწერ, სამწუხაროდ არ იბეჭდება, ცენზურა მკაცრია, ამიტომ გადავცემ ნაცნობ-მეგობრებს. მაგალითად, ძეგლთა დაცვის მდგომარეობაზე დავწერე, პრესის ყველა ორგანოს მივმართე. არ დამიბეჭდეს და შემდეგ გადავწყვიტე მიმეწოდებინა ხალხისათვის.

რაც შეეხება პროკლამაციას, არ მინახია, არც მითარგმნია და საერთოდ მე არ ვარ საბჭოთა წყობილების მტერი, არც მისი დამხობის მომხრე და არც არავის მოვუწოდებ ამისკენ, თუ მე რაიმეს ვწერ, ვაკრიტიკებ რომელიმე დაწესებულებას, ეს არ ნიშნავს, რომ მე ვარ მტერი. ნუ აიღებთ თქვენს თავზე სასამართლოს ფუნქციას. მე ვიცი თქვენ ეს დაგეგმილი გაქვთ და, რაც არ უნდა ვთქვა, თქვენ ვერაფერს შესცვლით. ეს გადაწყვეტილია, მაგრამ თქვენ სასამართლო არ ბრძანდებით, თქვენა ხართ მწერალთა წრე.

არავითარი მაღლაკელიძის შესახებ წერილის ავტორი მე არა ვარ. გადახედეთ და ნახავთ – არც ერთი სიტყვა ჩემი არ არის. და სხვათა შორის, მაღლაკელიძის შესახებ უნდა მოგახსენოთ, – ის თქვენი „მერნის“ კონსულტანტი იყო, თუ ის ფაშისტი გახლდათ, რატომ არ მოხვდა ნიურნბერგის პროცესში? იმიტომ, რომ სწორედ ის იყო ანტიჰიტლერელი, ანტიფაშისტი, უბრალო სამხედრო. ის გახლდათ შულენბერგის დაჯგუფების წევრი, ანტიფაშისტი და არც ვიცნობდი და არც ვმეგობრობდი მაღლაკელიძეს, ის თქვენი გამომცემლობა „მერნის“ თანამშრომელი იყო წლების განმავლობაში და ყველა თქვენთაგანს მასთან პური უჭამია და კარგი სიტყვა უთქვამს.

გიორგი ჟორჟოლიანი – მე არ ვარ მაგ წერილის ავტორიო…

ზვიად გამხახურდია – თუ სასამართლო დაამტკიცებს, რომ მე ვარ მაგ წერილის ავტორი, ან ეს პროკლამაციაც ჩემი თარგმნილია… მე არ ვაწერ ხელს ჟურნალს, იმიტომ კი არა, რომ მეშინია, არა, მე არა ვარ მშიშარა. მე არ ვიცი სად გამოდის ეს ჟურნალი. ამ ჟურნალში ყველაფერი – რაც ფაქტიური მასალაა – სიმართლეა და მე ამაზე ვაწერ ხელს.

გიორგი ციციშვილი – თქვენ ამბობთ, რომ არ იცით, სად გამოდის, ვინ არის რედაქტორი და ხელმძღვანელი. გაქვთ თუ არა უფლება მწერალთა კავშირის წევრს ბეჭდოთ, გაუშვათ თუნდაც უწყინარი კორესპონდენცია იმ ჟურნალში, რომლის არც რედაქტორი იცით, არც შემდგენელი, არც ინიციატორი, არც ფასი აწერია და ის კი ნამდვილად იცით, რომ არალეგალური ჟურნალია. მე პირადად არც მინახია ეს ჟურნალი. ეს რომ ყოფილიყო დაბეჭდილი „ცისკარში“, „მნათობში“, გამოვიდოდი, შევათასებდი. რანაირად შეფასდება ეს თქვენი საქციელი ამ შემთხვევაში, როცა თქვენ ბეჭდავთ იმ ჟურნალში?

ზვიად გამსახურდია – ბატონო გიორგი, ეს ისეთი ჟურნალია, სადაც შეიძლება ხვალ თქვენი ნაწარმოებიც მოხვდეს. მე ჩემს ნაწარმოებებს ვუშვებ ჩემს ნაცნობ-მეგობრებში, ისეთებს, რომლებსაც არ მიბეჭდავს პრესა. იქ რედაქციაა და კანტორა კი არ არის, როგორც წერენ, არავითარი კანტორა არ არის. ეს გეშლებათ. ეს ყველაფერი დასადგენია და რაც განზრახული გაქვთ უკვე, შეგიძლიათ გადაწყვიტოთ.
თავმჯდომარე – ბატონო გიორგი!

გიორგი მერკვილაძე – ზვიადის გამოსვლამ ჩვენ მაინც ვერ დაგვარწმუნა, რომ მას არავითარი კავშირი არა აქვს. მაინც ფაქტებს თავისი ლოგიკა აქვს და არა მგონია, რომ თქვენ არ იცოდეთ ამ ჟურნალის ასავალ-დასავალი. ბოლოსა და ბოლოს თქვენი ნების გარეშე როგორ იბეჭდება? თქვენ სრული უფლება გქონდათ პროტესტი გაგეცხადებინათ ოფიციალურად, როგორც ეს მოხდა მოსკოვის გაზეთებში და რაკი ეს ასე არ არის, თქვენ თანამშრომლობთ ამ ჟურნალში და თანაუგრძნობთ ამ ჟურნალის პოზიციას.

კავშირის წევრად ყოფნა იმას ნიშნავს, რაც ევალება, უნდა დაიცვას, თქვენი პოზიცია ამას ეწინაადმდეგება ბუნებრივად ისმება საკითხი, – თქვენი საქმიანობის შეფასება იმ მოვლენების გარეშე არ შეიძლება.

თქვენ თქვენი ნიჭით, თქვენი ოჯახის ტრადიციებით, რასაკვირველია, კავშირში უნდა იყოთ ჩვენთან და თქვენი პრაქტიკული საქმიანობა საწინააღმდეგოა ამისა, ამიტომ მეც მხარს ვუჭერ წინადადებას, რომ თქვენი კავშირში ყოფნა შეუთავსებელია კავშირის წევრის მოვალეობასთან.

თავმჯდომარე – გურამ!

გურამ ფანჯიკიძე – მე ვარ ძალიან ცუდ დღეში და ძალიან მიჭირს დღეს გამოსვლა, ვინაიდან ორი წელია მე და ზვიადი ერთმანეთს არ ველაპარაკებით, რადგან გვქონდა ძალიან დიდი ჩხუბი – ახლა არ მინდა ამ გაჭირვებულ დროს ბრალმდებელი გამოვიდე, ვინაიდან არ დავემსგავსო ჩასაფრებულ მტერს. მიუხედავად ამისა მე ვიზიარებ პრეზიდიუმის აზრს

ისე კი არსებობს წესდება. მაგალითად, პარტიიდან რიცხავენ კაცს, თუ სამი თვის საწევრო არ გადაიხადა, ვინაიდან ზვიადი არ ემორჩილება მწერალთა კავშირის წესდებას, არ იზიარებს მის პროგრამას, თვითონვე უნდა გასულიყო ამ კავშირიდან.

რასაკვირველია, მე ვიზიარებ პრეზიდიუმის აზრს, მაგრამ ძალიან ცუდ დღეში ვარ

თავმჯდომარე – ხომ არ სურს ვინმეს კიდევ გამოთქვას აზრი?

ხმები – ყველამ გამოთქვას თავისი აზრი, ყველამ!

თავჯდომარე – არჩილ!

არჩილ სულაკაური – მეც იგივე მინდა ვთქვა, რაც გურამმა. მე და ზვიადს არა გვაქვს კარგი ურთიერთობა დიდი ხანია. მე, როგორც თქვენ, პირველად გავიგე პრესიდან ეს ამბები. მე პრინციპულად არ ვკითხულობდი რასაც ეგ წერდა, მაგრამ ახლა რაღაცნაირად, ბატონი ირაკლის გამოსვლის შემდეგ, არ შეიძლება ანგარიში არ გაუწიო იმას, რომ პიროვნება უარყოფს, იმას ამბობს, რომ არავითარი კავშირი არ ჰქონია…

ზვიად გამსახურდია – კავშირი კი მქონდა, ჩემი მასალა დაბეჭდილია, ამას ყველა ხედავს, სად და როდის გამოდის, მე არ ვიცი.

არჩილ სულაკაური – ისიც მართალია, რომ სასამართლომ უნდა დაადგინოს. ზვიადი ისე უნდა მოსულიყო, რომ სასამართლოს დაემტკიცებინა ეს. ისე ვიზიარებ საერთო აზრს.

თამაზ ჭილაძე – ვიზიარებ პრეზიდიუმის აზრს.

თავმჯდომარე – გურამ!

გურამ ასათიანი – ყველამ თქვა და მეც უნდა ვთქვა – ძალიან მტკივნეული საკითხია. ძალიან მძიმე მდგომარეობაში ვართ. მე არა მგონია, რომ დარბაზში იყოს მწერალი, რომელიც პირად მტრად თვლიდეს ზვიად გამსახურდიას. მე ესეც მაწუხებს, მე მინდა ზვიადს მივმართო და თუ ის ობიექტურად შეაფასებს, ძნელია ასე დასცილდეს პირად განცდას.

მე მგონია ყველა, ვინც აქ არის, აბსოლუტური უმრავლესობა ისაა, რომელთაც ყველაზემეტად იციან კონსტანტინე გამსახურდიას ფასი. უფრო მეტი, ეს ის ადამიანები არიან, არამარტო უფროსები არამედ შუა თაობა, რომლებიც ზვიადის ოჯახს იცნობენ, მის ღვთისნიერ დედას, შესანიშნავ დას და გასაგები უნდა იყოს ჩვენი გრძნობები.

აქვე ითქვა და კიდევ მინდა გავიმეორო, რომ, რასაკვირველია, ჩვენი დდევანდელი საუბარი ნაგვიანევია. უნდა გვეცადა ყოველ ჩვენგანს (ჩემგან დავიწყებ), რომ ეს დღე არ დამდგარიყო. იმის მიხედვით, რაც მე მსმენია, რასაც გავეცანი გუშინ, მე შემექმნა ასეთი შთაბეჭდილება – მე ვფიქრობ, ის გზა რომელიც ზვიადმა აირჩია, მცდარია და სარისკო. ეს ის საქმიანობაა, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს ძალიან მწარე შედეგები, ისეთი სავალალო შედეგები, რომელსაც ერთი ადამიანის ცხოვრებაც კი ვერ გამოისყიდის. მე ასე მჯერა, ამის თქმის უფლებას მაძლევს გამოცდილება, რომელიც შეუძენია უფროსი თაობის მწერლებს, კონსტანტინე გამსახურდიასა და მისი თაობის მწერლებს. საბოლოოდ გავიმეორებ, ის, რაც აქ ითქვა, – ყველა ორგანიზაციას აქვს თავისი პრინციპები, თავისი წესდება და თუ რომელიმე უპირისპირდება ამ პრინციპებს, ის აყენებს თავს ამ ორგანიზაციის გარეშე.

ზვიად გამსახურდიას ადგილზე მე პირადად უფრო ადრე დავწერდი განცხადებას იმის შესახებ, რომ გამოგვეყვანა კავშირიდან.

თავმჯდომარე – შემდეგ კიდევ ვის სურს გამოსთქვას აზრი?

კოსტა მარგიევი – მე მასალებს არ ვიცნობ. ვიცნობ მხოლოდ გაზეთებში დაბეჭდილ მასალას. დღეს ვხედავ პირადად ამ შესანიშნავ ახალგაზრდას, მაგრამ მე თანახმა ვარ პრეზიდიუმის აზრისა.

თავმჯდომარე – ფრიდონ!

ფრიდონ ხალვაში – ამხანაგები გამოვიდნენ. მე ვეთანხმები ამხანაგების აზრს. სხვა მხრივ საქმის კურსში მე არ ვარ, გარდა იმისა, რაც პრესაში იყო და უმრავლესობის აზრს ვუჭერ მხარს.

თავმჯდომარე – რომან, თქვენ თქვენ ხომ არ გნებავთ რამე?

რომან მიმინოშვილი – ძალიან ძნელია ლაპარაკი. გვიან შემოვედი. აქ რაზე იყო საუბარი, მე არ ვიცი, მაგრამ რამდენადაც ვატყობ პატივცემული ზვიადი უარყოფს იმას, რომ ეს გამოცემები მისი ინიციატივით ხდებოდა. პრესაში რაც გამოქვეყნდა მასალა, ეს მხოლოდ ნაწილია, რის საქმის კურსში შეიძლება იყოს განყოფილება.

აქ რომ მოვდიოდი, მე ზოგიერთი რამ მოვიტანე (გადასცემს გრიგოლ აბაშიძეს) და ზოგი რამ გამგეს აქვს. ეს არის „თავისუფლების ტრიბუნა“, სადაც დაბეჭდილია ზვიად გამსახურდიას სიტყვა და აგრეთვე კონსტანტინე გამსახურდიას გამოუქვეყნებელი ნოველა და რამდენადაც მე ვიცი კონსტანტინე გამსახურდიას არქივზე არავის არ მიუწვდება ხელი.

თავმჯდომარე – ეს არის ემიგრანტული ჟურნალი?

რომან მიმინოშვილი – დიახ, ეს არის ემიგრანტული ჟურნალი, რომლის სარედაქციო კოლეგიაში შედიან გ. წერეთელი, მ. ნოზაძე და… ზვიად გამსახურდიას ღია წერილი პროფესორ ლენგს.

ზვიად გამხახურდია – ეს ჩემია, მე ვაწერ ამას ხელს. ეს წერილი მე გავუგგავნე დევიდ ლენგს. ასევე ხვდება „თავისუფალ ხმაში“ ყველაფერი. ვის მიაქვს, მე არ ვიცი.

რომან მიმინოშვილი – აი ეს ერთგვერდიანი ამონაწერი „საქართველოს მოამბიდან“. აქ არის ჩამოთვლილი ის პირები, რომლებიც მოსკოვში ხელმძღვანელობენ ე. წ. ადამიანთა უფლებათა დაცვას და მათი წერილია, რომელსაც ხელს აწერენ აკადემიკოსი სახაროვი, ტვერდოკრედოვი და ჭელიძე და იტყობინებიან „საბჭოთა კავშირში ადამიანთა უფლებათა დაცვის ჯგუფი…“ (კითხულობს)… შემდეგ ამას მოსდევს ადამიანთა უფლებათა დაცვის საინფორმაციო ჯგუფი საქართველოში – „ადამიანის უფლებათა ჯგუფი ჩამოყალიბდა საქართველოში 1974 წელს – ჯგუფი მიზნად ისახავს შეისწავლოს… (კითხულობს)… ჯგუფის წევრები: ზვიად გამსახურდია, მერაბ კოსტავა, ვიქტორ რცხილაძე და სხვანი. „ოქროს საწმისის“ შესახებაც იგივე მდგომარეობაა.

ზვიად გამსახურდია – რასაც მე ვაწერ ხელს, ის არის ჩემი, რაც შეეხება მაგ ჯგუფს, საბჭოთა კავშირმა მოაწერა პირველმა ხელი.

რომან მიმინოშვილი – ამ „ოქროს საწმისთან“ დაკავშირებით მინდა მოგახსენოთ, „ოქროს საწმისში“ არის კონსტანტინე გამსახურდიას გამოუქვეყნებელი ნაწარმოები. საიდან ღებულობს რედაქცია?

ზვიად გამსახურდია – მთელს ქალაქში დადის ეს.

რომან მიმინოშვილი – აი ეს არის ჩემი ინფორმაცია.

თავმჯდომარე – რეზო!

რევაზ ჯაფარიძე – მეგობრებო, ალბათ თვითეული ჩვენგანი დათმობდა თავისი სიცოცხლის რამდენიმე წელს, რომ ეს ამბავი არ მოსწრებოდა. მე დავთმობდი რამდენიმე წელს, რომ არ მჭირდებოდეს აქ გამოსვლა. მე არ ვიტყვი რატომ, რა ურთიერთობა მქონდა კონსტანტინე გამსახურდიასთან, როგორ მიყვარს ზვიადი, მაგრამ აქ რომ ბრძანდებოდეს, ჩვენს პრეზიდიუმზე, ბატონი კონსტანტინე ისიც ასე იტყოდა.

არსებობს წესდება და ფორმალური ლოგიკა მოითხოვს, როცა არ ეთანხმები ამ წესდებას, შენ თვითონ დასწერო განცხადება და არ ჩაგვაყენო ჩვენ უხერხულ მდგომარეობაში.

კარგი იყო, რომ ზვიადს ასე გაეკეთებინა და ძალიან ვწუხვარ, და იძულებული ვარ ყველა იმის გამო, რაც ჩვენთან არის აქ, მხარი დავუჭირო ამ წინადადებას.

თავმჯდომარე – მურმან!

მურმან ლებანიძე – გაოცებული ვარ იმ მდგომარეობით და გაკვირვებას იწვევს ის ფაქტი, რომ ჯერ კიდევ ბოლომდე არ არის გარკვეული და სამტკიცებელი ხდება ჩვენს სხდომაზე, როგორც ბატონი ზვიადი აცხადებს, არის თუ არა ის ყველა ამ მასალის ორგანიზატორი, რედაქტორი და რედაქტორ-გამომცემელი.

თავმჯდომარე – ამხანაგებო, მე ოფიციალურად ვაცხადებ – როცა ეს საკითხი დაისვა, ჩვენ გვითხრეს, რომ ყველაფერი დოკუმენტირებულია და ნუ გავხდით სადაოს, და თუ კი ზვიადი დაამტკიცებს, ჩვენ არ გაგვიჭირდება სხვანაირად ვიმსჯელოთ.

მურმან ლებანიძე – მაინც ნუთუ ზვიადს არ დაუძახეს და დღეს სალაპარაკო ხდება – არის თუ არა რედაქტორი. დღეს ზვიადი აქ უნდა მოსულიყო აბსოლუტურად განიარაღებული, აბსოლუტურად შემზადებული, რომ ეთქვა – კი ბატონო! ამის შემდეგ უნდა მოხდეს ზვიადის აღსარება და სად? – სხვაგან, ისე რომ ჩვენ არ გვეცოდინება.

თუ ის მარტო გურამ რჩეულიშვილის კეთილი მოსაგონარის ავტორია, მაშინ ულოგიკოა მისი გარიცხვა. მაგრამ თუ ის იმ ჟურნალის რედაქტორია, სადაც პროკლამაცია და მაღლაკელიძის მოსაგონარია დაბეჭდილი, მაშინ მისთვისაც და ჩვენთვისაც ნათელია, რომ ის გაირიცხება.

თავმჯდომარე – კიდევ თუ დარჩა ვინმე?

შოთა ნიშნიანიძე – ორი აზრი არ შეიძლება არსებობდეს იმის შესახებ, რაც აქ ითქვა, თუ ეს ბრალდებები დოკუმენტირებულია, კარგია, თუ კი ზვიადი მოახერხებს თავის მართლებას, მაგრამ თუ ეს ვერ მოახერხა, მაშინ საჯაროდ, პრესაში აღიაროს შეცდომები, ეს ბევრ რამეს ნიშნავს. მას ისეთი აღზრდა აქვს, ისეთ გარემოშია აღზრდილი, რომ არ შეიძლება ერისათვის სასარგებლო არ იყოს განათლების გამო, წიგნიერების გამო, ხომ შეუძლია ისე ითანამშრომლოს, რომ ერისათვის სასარგებლო იყოს. მე მგონია მთელი ქართველი მწერლობისათვის ეს კარგი იქნება, თუ გამართლება და თავის თავის რეაბილიტაცია ვერ მოახერხა, ამ შეცდომის აღიარება ნიშნავს მისი სინდისის წინაშე ერთგვარ გამარჯვებას და პერსპექტივაში ჩვენთან იქნება ეს კაცი.

თავმჯდომარე – ვინ დარჩა კიდევ?

ანა კალანდაძე – ბატონი მურმანისა არ იყოს, რა უნდა ვილაპარაკო, პირველი განცდა ის არის, რომ ბატონი კონსტანტინეს აჩრდილის წინაშე ვართ ყველანი უმძიმეს მდგომარეობაში და განსაკუთრებით მე. ზვიადი ნათლიმამაა ჩემი, ნათელმირონი მაკავშირებს. და რაც აქ ითქვა, იმან მე ცოტა იმედი მომცა. პირველი სამსჯავრო – ეს არის მწერალთა კავშირის პრეზიდიუმი. ნუთუ არავინ დაიბარა, მარტო ჩვენ ვართ პირველები?… შეიძლება მოხდეს სასწაული და ზვიადმა თავი გაიმართლოს და ამოვისუნთქოთ. შეიძლება მოხდეს ასეთი სასწაული და მე ამ სასწაულისა მჯერა.

თავმჯდომარე – ბატონო დემნა!

დემნა შენგელაია – ამხანაგებო, ძნელია იმ ყმაწვილის მდგომარეობა და მისი გათვალისწინება ჩემთვის, რომლის ხელშიც ის გაიზარდა. სულ პატარა იყო, როდესაც კონსტანტინე მას თავს ევლებოდა და დღეს სულ სხვანაირად წარმოსდგა. საკმარისია ჩემთვის ის, რაც პრესაშია, არ შეიძლება ასე, პირადი მორალის საკითხი საეჭვოა ძალიან, ანონიმურ წერილებს რომ კაცი წერს სამღვდელოებაზე, 170 წერილი გაუგზავნია ანონიმური, და ზვიადმა ამაზე ნაკლები წერილები კი არ გაგზავნაო. გაუფრთხილდეთ ქართულ ენასო, ეს ისეთ ეჭვებს აღძრავს, აქ არავითარი სასამართლო დადასტურება არ გვჭირდება, ყველაფერი ნათელია. ეს ყველაფერი ახდენს ძალიან ცუდ შთაბეჭდილებას, როგორც მოქალაქის და აქ ინტელექტის მდგომარეობაა კიდევ საფიქრებელი. ჭკუათმყოფელი კაცი ამას არ იზამს და მით უმეტეს შენ, სამშობლოს შვილი ხარ და ამღვრევ წყალს.

მე ვწუხვარ ჩვენი ოჯახის წევრი აქამდე რომ მივიდა და თუ ზვიადი მოახერხებს იმას, რომ გაიმართლებს თავს, არ ვიცი, ეს არის ცილისწამება. თუ ის გაიმართლებს თავს, ეს იქნება ბედნიერება, ეს იქნება მისი გადარჩენა და კონსტანტინეს გადარჩენა და გადარჩენა ჩვენი პრეზიდიუმის სახელის გატეხისა, ეს საკითხი ძალიან რთულია. რთულია ჩემთვის პირადად ბიოგრაფიულად მისი წარმოდგენა, ეს „სამიზდატი“, ეს ყველაფერი, არაფერი სისაძაგლე რომ არ აკლია ამ საქმეს. ეს სამწუხარო მდგომარეობაა. არ აკლია არც ანტიპატრიოტიზმი, არც ამხანაგების დასმენა და გაწირვა. აბა რა არის ანონიმური წერილები. მე ძალიან მენიშნა ერთი სიტყვა, რომელსაც ამბობს სამდვდელოება „პარანოიკები“.

მე ვფიქრობ, ეს საქმე გარკვეული იქნება და, თუ თქვენ გაიმართლებთ თავს, ამაზე ბედნიერება რა იქნება, მაგრამ არა მგონია აქედან გამოსავალი იყოს თავმჯდომარე – ამხანაგებო, ყველამ გამოთქვა აზრი და ყველამ აღნიშნა ეს მძიმე ამბავი და, თუ ვინმე არის მძიმე მდგომარეობაში, ჩემთვის ეს არის ყველაზე მძიმე, რადგან ჩემს დროს ხდება.

რა თქმა უნდა, თქვენ კარგად იცით, რომ ჩვენს ქვეყანას იმდენი მტერი ჰყავს, რომ მტრის გამოგონება კიდევ არავის არ სჭირდება და ვიდრე ამ საკითხს აქ მოვიტანდით, გვითხრეს, რომ ეს ფიქსირებულია. მაგრამ რაკი ზვიადმა ეს განაცხადა, ბევრი სიკეთე გვაკავშირებს მასთან, თუ კი ის იმ აზრისაა, რომ არ იზიარებს, რაც აქ არის და გაიმართლებს თავს ან დასწერს ეხლავე, რომ გმობს ყველაფერს…

ზვიად გამსახურდია – ყველაფერს არ ვგმობ. რაც მე დამიწერია, იმას არ ვგმობ. არავითარი ანტისაბჭოთა მე არ დამიწერია, მთავრობის წინაადმდეგ მე არაფერი დამიწერია. რაც შეეხება პროკლამაციას, ის მე არ მეხებოდა, არ ვიცი.

თავმჯდომარე – თუ თქვენ ცნობთ, რომ ეს არის ანტისაბჭოთა მოღვაწეობა, გმობთ და არ იზიარებთ; არ იზიარებთ იმ რადიოადაცემებს და წინააღმდეგი ხართ ამ მოქმედების…

ზვიად გამსახურდია – ყველაფერს როგორ ვგმობ, ჩემი თავის წინააღმდეგი ხომ არ ვიქნები? დამიწერია დავით გარეჯის ძეგლის მდგომარეობის შესახებ და სხვა ძეგლების შესახებაც და ამას ყველაფერს მე არ ვგმობ. ვგმობ იმ პროკლამაციას, რაც არის ანტისაბჭოთა, ანტისაბჭოთა მე არაფერი დამიწერია.

გიორგი ჟორჟოლიანი – თქვენ განაცხადეთ, – არ იცით ამ ჟურნალის გამოცემა, სად იცემა და ვინ განაგებს და არც მოგწონთ. მაშ როგორ ბეჭდავთ?

შოთა ნიშნიანიძე – დაწეროს ახსნა-განმარტებითი ბარათი, აი ის, რაც მოგვახსენა. ეს კარგი იქნება.

თავმჯდომარე – ზვიად, როცა თქვენ იყავით სირაძესთან, განა არ იყო ამაზე ლაპარაკი?

ზვიად გამსახურდია – სირაძესთან მე ვიყავი მკვიდრეობის საკითხთან დაკავშირებით და ეს ვუთხარი.

გიორგი ჟორჟოლიანი – „ოქროს საწმისი“ იხსნება თქვენი წეილით და ლექსით.

ზვიად გამსახურდია – ლექსი ჩემია, წერილი კი არა

გიორგი ჟორჟოლიანი – ხელმოწერა არის ბატონი ზვიადის.

სერგი ჭილაია – ბევრ რამეზე ამბობს უარს და ეგებ დაწეროს.

თავმჯდომარე – მე ნუ ჩამაყენებთ ბრალმდებლისა და მოსამართლის როლში. ჩვენ მოვუსმინეთ აქ გამოთქმულ აზრებს. თუ მართლა ზვიადი დაამტკიცებს, რომ არავითარი ურთიერთობა არა აქვს, ჩვენ გვეტყვიან და აღვადგენთ ისე, რომ წასული არ იქ მისი გარიცხვა, ეს იქნება ჩვენთვის დიდად სასახელო და ჩვენი ყველას რეაბილიტაცია. განა მარტო ზვიადი, არამედ მთელი ორგანიზაციაა უხერხულ მდგომარეობაში. ვის გაეხარდება ეს. ხვალვე დავარღვევთ ამდადგენილებას, ოღონდ დაამტკიცეთ. როგორ გეკადრებათ?!

ჩვენ ვთქვით, რომ ჩვენი კავშირის წევრისათვის ეს შეუთავსებელია და შენ თვითონ უნდა დაასაბუთო შენი სიმართლე. შენ არაფერი სთქვი.

კენჭისყრა მაინც უნდა მოხდეს, ფორმალურად ხომ უნდა ვუყაროთ კენჭი იმას, რაც აქ ითქვა.

რევაზ ჯაფარიძე – არ უნდა კენჭისყრა.

თავჯდომარე – ვინ არის მომხრე იმ აზრისა, რომელიც თქვენ სთქვით?.. არ არის კენჭისყრა საჭირო?! ვინ არის მომხრე იმ წინადადებისა, რომელსაც ყველა აწერს ხელს?

ირაკლი აბაშიძე – რომ გაირიცხოს?!

თავმჯდომარე – ვინ არის მომხრე გაირიცხოს, გთხოვთ ასწიოთ ხელი, გთხოვთ დაუშვათ, ვინ არის წინააღმდეგი? არავინ. თავი ვინ შეიკავა? არავინ. მაშასადამე წინადადება მიღებულია ერთხმად.

მე კიდევ ვიმეორებ, თუ ზვიადი დღესვე დაამტკიცებს იმას, რაც მან განაცხადა – არა აქვს კავშირი ამ საქმიანობასთან, ჩვენ პირველები ვიშუამდგომლებთ, რომ გააუქმონ დადგენილება.

ალექსი გომიაშვილი – მოდით ორშაბათამდე მივცეთ ვადა, ორშაბათს თუ წარმოადგენს, ხელახლა შევიკრიბოთ და გადავხედოთ.

თავმჯდომარე – ჩვენ კენჭი ვუყარეთ და გავათავეთ და მე ვამბობ – თუ კი ზვიადი გამართლდება, რომ მას არავითარი დამოკიდებულება არა აქვს და არ იზიარებს იმ პროკლამაციის დაბეჭდვას და ანტისაბჭოთა პროპაგანდას, ჩვენ ყველანი დავუჭერთ მხარს მის კავშირში დაბრუნებას.
ამით ჩვენი ეს დღევანდელი სხდომა დამთავრებულია…

Blog at WordPress.com.